Malatyamız 6 Şubat deprem fırtınalarında sadece büyük yara aldı, yok olmadı.
Deprem asrın depremi idi, Japonya’da dahi böylesi görülmemişti.
7,6 ve 7,7’lik depremler acımasızdı. Her şeye rağmen Malatya sadece sendelemişti.
Yılların plansızlığı nedeniyle büyük hasar veren deprem yeşil Malatyamız için fırsat kabul ettik. Elbette yeniden inşa edilecek, yine Doğu’nun Paris’i olacaktır.
Evet; Malatya’nın binaları yıkıldı, yolları hasar gördü. Bahçeleri harap oldu. O binalarda yaşayan canlar hayatını kaybetti. Ama Malatya’nın ruhu yok olmadı.
Neden olamaz biliyor musunuz?
Mesela Malatya gibi merkeze bu kadar yakın mesire yerleri olan il var mı? Sabah Gündüzbey’de doğa ile başbaşa bir kahvaltı ile güne başlama imkânımız var. Öğren yemeği de Çırmıktı’da dillere destan tavası ile mümkün değil mi. Hele bir kayısımız var. Tüm dünyaya sunduğumuz aroması ile lider değil mi? Her gittiğimiz yere en güzel hediyemiz olmuyor mu? Hele suyumuz bir başka. Kiraz yaprağı, bulgur, yoğurt ve soğanın iş birliği ile yaptığımız yemeğimiz bir başka değil mi? Kozmopolitik bir bölgede bulunmasına rağmen, bünyesinde terörü yaşatmaması, her görüşe sahip insanların barış içerisinde yaşadığı bir ildir Malatyamız.
Malatya ile Malatyalı arasında bir bağ vardır. Fırsatını bulan başka kente gider ancak, nereye giderse gitsin Malatya ile ilgisini kesemez. İşte bu nedenle Malatyamızın bir ruhu vardır diyebiliyoruz.
Bu ruh bizi Malatya’dan uzaklara gitmemize engel oluyor. Gitsek te aklımızın burada olmasını sağlıyor.
Şimdi söyleyin bu özelliklerle ile doğup büyüyen Malatyalılar binalar yıkıldı, yollar yarıldı diye bu alışkanlıklarından vazgeçebilir mi? Malatyalı, Malatya’sından vazgeçecek mi sizce?
Evet Malatya binaları yıkıldı, ağaçları devrildi. O binalarda yaşayan canlarımız hayatını kaybetti. Ama Malatya yok olmadı, zaten olamaz.
Biz biliyoruz ki Malatya’nın sadece zamana ihtiyacı var. Ve en önemlisi tabi ki bizlere.
Peki Malatyalı şehrine bu kadar sahip çıkarken çok mu refah içinde?
Hayır…
Malatya derinleşen bir türlü çözüme kavuşturulamayan sorunlar ile sürekli baş başa.
Kirlilik, cadde ve sokakların akıl almaz hali, havaya karışan asbet tozları, geçim sıkıntısı, barınma sıkıntısı, eğitim ve okullar, sağlıkta yetersizlik, trafik işkencesi, toplu taşıma eziyeti, Rezerv alan bilmecesi ve daha birçok sorun…
Malatyalı Malatya’sına kavuşmanın özlemi ve hayali ile bütün bu sorunlara katlanıyor.
Belki yılsonuna kadar Bakırcılar Çarşısı, Vilayet Binası inşaatında büyük bir yol alınacaktır.
Fuzuli Caddesi, Emeksiz Caddesi, İnönü Caddesi ayağa kalkacaktır.
Burada anlaşılan o ki, yerel idarecilerin tüm yetkileri ellerinden alınmış ve sizler ziyaretler yapın, gençlerle , vatandaşlarla buluşun, hiç bir şeye elinizi sürmeyin denilmiş.
Bugün Malatya’ya baktığımızda hala yoğun bakımda olduğunu görmek mümkün. İlçelerde de durum aynı. Doğanşehir ve Çırmıktı 6 Şubat’ta ne ise bugünde aynı. Hala molozlar dahi toplanmamış.
Malatya’nın ayağa kalkmasıyla ilgili inancımızı kaybetmek istemiyoruz.
İnanmak istiyoruz… Daha doğrusu inanmaktan başka bir alternatifimizin olmadığını düşünüyorum.
Tükenen sabrımız ile her yeni günde önemli bir şeylerin olmasını bekliyoruz.
Herşey Malatya ve Malatyalılar için.