Eskiden Malatya’da düğünlerde güreş yarışmaları düzenlerlermiş. Bu güreşlerden birini Mamoş Dayı şöyle anlattı.

Faik Dayı’nın olağanüstü bir kuvveti varmış. Kayısı çekirdeklerini parmaklarının arasında çatır çatır kırar ve içini yermiş. Rahmetli babannem de bu durumu bana fi tarihinde anlatmıştı. Onun kardeşi Mamoş Dayı daha sağ. Tam 96 yaşında.Faik Dayıyı ve güreşlerini anlat dedim anlattı. Doksan sene öncesinden anlatmaya başladı.

-Faik benim babadan bir abim yav. Hepimiz pehlivandık. Ana tarafımızda pehlivan, baba tarafımızda. Kadir Pehlivan benim öz dayım. Dayımın çocuklarından İbrahim Pehlivan, Vahap Pehlivan ve Asım Pehlivan’da pehlivandı. Faik benim abim güçlü kuvvetli bir adamdı.Anamın amcası oğlunun Banazı’da davullu zurnalı, köçekli düğünü oluydu. Ben o zamanlar on yaşındaydım. Eski düğünler şatafatlı olurdu. Düğüne Yukarı Banazı’lı Şeyhın uşakları denen pehlivanlar geldi. Hep anadan doğma pehlivanlarmış. Aşşağı Banazı’da ne kadar pehlivan varsa yıktılar, gırdı geçirdiler. Babam da o zamanlar muhtardı. 1938 de rahmetli oldu. Babam bakdım ki sağa sola bağıyı. Eskiden kanape koltuk moltuk yok. Köşk derdik yüksekçe bir yerdi. Halılar ve halı yastıklar vardı. Bir seyir yeri yani. İleri gelenler de orada oturuyu. Babam Kadir dayıma dönerek;

- Bizim Fayık nerede ? Ula dügün zamanı mı? Yukarı Banazı’lılar bizimkilerin hepisini gırdı geçirdi dedi. Daha sonra Oğlu Mamoş’a dönerek:

-Faik’i çağır gelsin hele dedi.

Koşarak Faik abemin yanına gettim. Bağcada Bel belliydi. (Bahçeyi bellemek)

-Faik Abe dedim.

-Ne var ? Dedi.

-Babam seni çağırıyı dedim.

Babamın kökeni Eskimalatya’dan gelmedir. Kasımın Abdılla derlerdi. Faik Abem:

-Babam nedecek beni ? Herhalde güreşe çağırıyı dedi. Ben de tam on ikiden vurdun dedim.

Eve geldi. Eskiden takım elbise falan yoktu. Halepten bir ceket getirmişlerdi. Onu geydi bir de kıl şalvarlar vardı, yünü egirir, bir de dokurlardı. O şalvarlar özel olarak güreş tutanlar için hazırlanırdı. O kıllar geçı gılından değil goyun yününden özel olarak el tezgahlarında dokunurdu. Ne ise güreş meydanına vardık ki Yukarı Banazılı Meydanın ortasında iskemlede oturuyu. Meydan oğuyu. Arasıra peşrev yapıyı, davul zurna eşliğinde ellerini çırpıyı, galdırıyı endiriyi. Yanı, göbeginden atan varsa er meydanına çıksın diyi. Meydanın etrafına millet oturmuş, biz çağa çoluk da edirafdan bağıyık(etraftan bakıyoruz). Ğaççem ve Adile Ana ve diğer diğer bayanlarda damdan güreşi seyrediyler. O zamanlar dokuz on yaşlarındayım annadın mı? Şeyğın uşağı meydanda fır dönüyü. Tam babamın yanından geçerken babam;

-Yegen hele buraya gel, bak peşinen söyleyem bunda deli guvveti var yığılıp mığılmayasın, o peşrevinden vaz geç. Dedi. Şeyğın uşağı da;

- Dayı bunun gibilerini çoğ gördük diyerek meydanı peşrev çekerek dolanmaya devam etdi.

Faik abimin bir gözü hafif şaşı idi, yani şehla idi. Gaşları da Atatürk’ün gaşları gibi idi. Hele de güreşe cıkdığı zaman gorğardın. Ne ise Faik Pehlivan ile Şeyhın uşağı meydanın ortasına geldiler gapıştılar. Faik abem şeyhın çocuğunun iki golundan duttu. bir sıktı ki ne görem Faik abemin parmakları ile dutduğu yerler anında kösegi gibi gapgara oldu yav. Daha soyna rakibini aldı bir yere vurdu ki sanki deprem oldu. He vallaha. Şeyhın oğlu oturdu galdı.Babam şeyhın oğluna:

- Oğlum demedimmi ki bunda deli kuvveti var dedi.

- Bu defa Faik Pehlivan sandalyeye oturdu başladı pehlivanları beklemeye. Banazılı’lar bir tene daha çıkarttılar.O da getti.

Faik Abem saçını sıfıra vurdurmuştu. Damda seyreden anası Haçcem oğlunu tanıyamamış

-Uy anam bu kel çocuk kim eyle, adam goymadı hepisini yıktı, yerden yere vurdu demiş. Oradakiler hep bir ağızdan:

- Ğaççem tanıyamadın mı bu oğlun Fayik demişler.

- Velhasıl sözün kısası üç kişiyi yıktı. Bu defa Faik abemin karşısına dördüncüyü çığardılar(çıkardılar). Bu pehlivanında akibeti diğerleri gibi hatta onlardan da beter oldu. Faik abem bunu da havalandırdı ayağını yerden kesdi, omuzunun üsdüne gadek galdırdı, tam yere vuracakken orada bir tud(dut)ağacı vardı; Yuğarı Banazı’lı pehlivan tud ağacına asıldı galdı; dalı dutdu bırağmıyı. Abem bu sefer rakibini yere doğru çekdi, dal da gırıldı, dut dalıynan beraber adam da sırtüstü yere düştü. Abem, Zafer edası ile gene sandelyeye oturdu. Bekledi bekledi, ne gelen var ne giden...

Sazı ben elime aldım.

-Mamoş Dayı babannem de Faik dayıyı çok annadıydı. Hatta bana Faik Dayı’nın kayısı çekirdeğini parmakları ile kırıp çekirdeğini

Yediğini anlattığını söyledidediğimde. Mamoş Dayı:

-Gırıydı. İnanmazsın yegen bağcada mişmiş yarıyığ. Dutdu iki çekirdeği üst üstüne gaydu. Çekirdeği gırdı. Birkaç tene daha gırdı. Ben

de heveslendim.

-Faik abe bir tene de ben gıram mı dedigimde. Gırabilirsen gır dedi. Bu sefer aldım elimnen ben de bir tene zorunan gırdım. Gerisini

getiremedim,barmağlarım acıdı yav. Sonunda Mamoş(Mehmet) dayı lafı şöyle tamamladı.

-Sonunda biliy misin ? Herkesi yenen baş pehlivan oluyu. Tudun dalında bir mendil asılı. Üç dört metre de Halep’ten gelirdi. Şitari derlerdi. İpekli kumaş. Şitariyi de dala astılar.Daha soyna o kumaşı Faik Abemin boynuna dağdılar(taktılar).

Mendili de mahalle sakinlerinin üzerine atacaklar. Onlar da para koyacaklar. Faik Abem mendili babamın üzerine atdı. O zamanlar gümüş para vardı. Babam da mendile bir tene gümüş mecidiye goydu. Eyi paraydı, Osmanlı parası.

Fayık Abam işde beyle bir pehlivandı. Çok güçlü guvvetli idi rahmetli. Ahhhhh ahhhhh.