Tiyatro yazarı Güngör Dilmen (1930-2012) kedisever yazarlardandı. Her yıl yaz mevsimi gelince, karı koca, kedilerini de yanlarına alıp Kuzguncuk’tan, İzmir Çandarlı’daki yazlığına yollanırdı. Bu yolculuklarda, Bursa’da bir mola vermek, Dilmen ailesinin alışkanlığı haline gelmişti.
Bir yolculuklarında yine Bursa’da mola vermişlerdi.
Güngör Dilmen, sevgili kedisinin yolculuk boyunca kafeste kapalı kalmasına gönlü razı gelmemiş, biraz ihtiyaç görsün diye onu, kafesten alıp çimenlerin üzerine koymuştu.
Kaçmak, kendilerinden uzaklaşmak gibi bir alışkanlığı bulunmayan kedicik, kendini çimler üzerinde özgür hissetmiş olmalı ki, hoplaya sıçraya geniş bahçeye doğru seğirtmiş, göz açıp kapayıncaya dek kaybolmuştu!
Güngör Dilmen’le eşi, kediyi çağırarak çevrede dolaşmışlar, durup beklemişler, beklemişlerdi…
Kedicik ortalara çıkmamıştı bir türlü. Çaresiz ve kendi eliyle çıkardığına pişmandı Dilmen. Pişmanlığın acısı içine oturmuştu! Nazlı nazlı, sahiplerinin eliyle beslenmeye alışık yavrucuk nerede barınır, karnını nasıl, neyle doyururdu? Bunu düşündükçe büsbütün mutsuz oluyordu!
Saatler sonra, çaresizlik içinde yola koyulmuşlardı. Kediciğin boş kafesine baktıkça içi burkuluyordu!
Üç kişi yola çıkıp iki kişi olarak geldikleri yazlıkta da, arkada bıraktıkları kedinin hayali hiç gözlerinin önünden gitmiyordu. Onu sürekli anıyor, açlığa ve susuzluğa kaç gün dayanabileceğini kestirmeye çalışarak bir avuntu nedeni bulmaya çalışıyorlardı.
Böylece bir yaz geçirdiler yazlıkta. Sonra İstanbul’a dönme mevsimi geldi. Karı koca toparlandı, arabalarına binip yola çıktılar. Dönüş yolunda yine aynı yerde mola verdiler. Bir şeyler yedikten sonra yola çıkacaklardı ama, Dilmen’in içinden gelmiyordu oradan ayrılmak.
Aylar sonra biraz tuhaftı kaybolmuş kediyi bulma umudu taşımak; ama umuttu işte… İnsanı terk etmeyen umut…
Tıpkı o kaybolduğu gün yaptığı gibi kediciğin adını seslenerek çevrede dolaşmaya başladı. Bir iki derken, çekingen bir miav sesi değdi kulağına. Ağaçların arasından çıkageldi kedi! Gelir gelmez Güngör Dilmen’in paçalarına sürünmeye başladı!
Her ikisi için de mutluluk işte buydu!
Bursa’yı onlara bağışlasalar, ancak bu kadar sevinirdi Dilmen’ler!
“RAKINIZ HİÇ BİTMESİN”
Atatürk Kültür Merkezi’nde, bir fotoğraf sergisinin açılışındayız.
Sergiye çağrılan konuklar arasında fotoğrafçıların duayeni Ara Güler de vardi. Üstat öyle her açılışta görünmez; belli ki sevdiği kişiler var sergi açanlar arasında…
Çevresi de hiç boş kalmıyor, ayaküstü söyleşiyor, neşeli kahkahalar atıyor… Elinde kadehi, bir yandan rakısını yudumluyor, bir yandan sergideki fotoğrafları gözden geçiriyor…
Derken konuklar birer ikişer dağılmaya başladı. Gidenlerin bazıları Ara Güler’le vedalaşıyordu. Ara Güler:
“Rakım bitince ben de gideceğim…” dedi.
Rakının bitmesi sözü, nedense bende Churchill’in purosunun bitişini çağrıştırdı. Churchill öldüğünde bir karikatür çizmişti Nehar Tüblek. Sonuna kadar yanıp bitmiş bir puro!
Ara Güler’in kulağına doğru eğilip:
“Rakınız hiç bitmesin!” dedim.
Tam da o sırada kadehi dudaklarına götürmüştü. Durdu, baktı bir saniye. Dileğimin anlamını kavramakta gecikmedi elbet… Yüzü güldü. Neşeli biçimde:
“Eyvallah, eyvallah!” dedi.
Sonra kadehini bu söz için kaldırdı.