Tevfik Fikret ev hayatında yakasız gömlek giymeyi severdi. Böyle beş altı çeşit gömleği vardı: Kalın kadifeden, ince ketenden, yazlık, kışlık... Omuzdan düğmeli bu gömleklerin modellerini de bizzat çizerdi üstat. Sonra karısı Nazime Hanım çizime uyarak aynen dikerdi.
Tevfik Fikret’in bu yakasız gömlek merakı nereden geliyordu? Onu yakından tanıyanlara göre şairin bu tutkusu, Tolstoy’a olan sevgisinden kaynaklanıyordu. Tolstoy’un geleneksel Rus gömleği içinde görünmesinden etkilenmişti. Ancak, şairin gömlekleri tam de Rus modeli sayılmazdı: Yakası işlemesiz, beli kemersizdi.
Tevfik Fikret asıl Tolstoy’un romanlarının hayranıydı. Onun, Çarlık yönetiminin baskılarına karşı dik duruşu ve sözünü esirgemez tavrı, tam da Tevfik Fikret’e göreydi. Nitekim kendi de Osmanlı Sarayı’nın baskıcı yönetimine karşı sözünü savını esirgemiyordu.
Kısacası, çok sevdiği yazar gibi giyinmek hoşuna gidiyordu.
ŞAİR, KARISININ ÖLDÜĞÜ YATAĞA
UZANDI VE GÖZLERİNİ YUMDU!
1885-1956 yılları arasında yaşadı. Şimdilerde pek anımsanmasa da, bir dönemler epik ve duygulu şiirleriyle tanınırdı. Birinci Dünya Savaşı sonrasında yazdığı şu dizeleri, Mustafa Kemal Paşa, Büyük Millet Meclisi’nin ilk açılışında okuyacaktı:
“Ölmez bu vatan, farzı muhal, ölse de hatta, “Çekmez kürenin sırtı o tabut-u cesîmi...”
Beyoğlu dördüncü noteriydi Mithat Cemal Kuntay. Beyoğlu’nun lüks lokantalarında yemeğini yiyor, lüks mağazalarından alışveriş ediyor, Maçka’nın şık apartmanlarından birinde, antika eşyayla döşeli bir dairede oturuyordu. Ama çoğu günlerini parasız geçiriyordu.
Bir defasında Beyoğlu’nun ünlü bir mağazasının vitrininde pek şık, ipekli mendiller görmüş, hemen içeri girip fiyatını sormuş; mağaza sahibi de yalnızca iki tane kalmış olan mendilleri almasını salık vermişti... Mendilleri sardırmış, ancak o gün yanında para bulunmadığı için, daha sonra gelip alacağını söylemiş; mağaza sahibinin bütün ısrarına karşın parasını vermeden almamıştı.
Mithat Cemal yalnızca epik şiirler yazmıyor, güzel kadınlar için lirik dizeler de kaleme alıyordu. Ama kadınlar içinde onun için en güzeli hiç kuşkusuz eşiydi:
“Yırtılmış, atılmış o kâğıttır ki hayatım
“Her parçası, her büklümü üstünde adın var.”
Ne yazık ki çok sevdiği karısı, kendisinden önce ölecek, Mithat Cemal onun ardından aylarca yemeden içmeden kesilecek, ekmeğini gözyaşına banacaktı.
Karısının ölümünden sonra yine bir kadına tutuldu üstat, ona da şiirler yazdı:
“Ömrümün günleriyle birliktir
“Gecelerden uzun tahayyülünüz
“Talihim gülmemişse kendi bilir
“Bana âlemde sade siz gülünüz!”
Bu dizelerin muhatabı da aşkına karşılık veriyor; onunla evlenmek istiyor, gelgelelim üstat buna yanaşmıyordu. Bir gün bunun nedenini soran bir dostuna:
“Ben züğürdüm, o zengin; herkes parası için evlendiğimi sanacak...” diye açıklıyordu.Mithat Cemal, 1956 yılının 30 Martında, o güne kadar hiç girilmeyen, karısının öldüğü odaya girdi, yatağa uzandı ve bir daha açmamak üzere gözlerini yumdu!
Vasiyeti üzerine kendisini de karısının Karacaahmet’teki mezarına gömdüler.
Üstat, mezar taşına yazılacakları da önceden yazıp bırakmıştı:
“Yolcu!
“Burada bir karı koca yatıyor
“İkisine bir fatiha yeter.”
Aşağıdaki fotoğrafta Mithat Cemal, evinde, bir grup edebiyatçı dostunu ağırlıyor. Soldan sağa: Cenap Şahabettin, Abdülhak Hamit, Süleyman Nazif, Mehmet Akif, Mithat Cemal (ayakta) ve Hüseyin Siret.
Bu fotoğraf, gazeteci ağabeyim Zeki Sözer’in bir armağanıdır. Edebiyatçılarla ilgili yazılarıma karşılık anlamlı bir armağan. Tablonun teslim anını da dostumuz Akdağ Saydut kaydetti.
Zeki Sözer ağabeye teşekkürlerimi sunuyor, kabulünü rica ediyorum.