Malatya’da , Ülkede, Türklerin, Malatyalıların olduğu coğrafyada kim bilmez “Malatya Malatya Bulunmaz eşin, Gönülleri çoşturan ayla güneşin” şarkısını.
Hepimizin benliği, varlığının parçası olmuş, onu şekillendirmiş kokusunu, sesini, rüzgarını, yazın kavuran sıcağını, kışın donduran soğunu sevmiş, hafızamız olmuş sokaklarını, dilini, yapılarını, dualarını, ağıtını, sevincini nasıl içimizde taşıdığımızı anlatır!
Deprem sonrası biz Malatyalılar, gözlerimiz, hafızamız, benliğimiz açık iken de artık Malatya’yı, sokaklarını bilemez, tanıyamaz, kokusunu, varlığını duyumsayamaz olduk! Hafızamız dağıldı önce, sonra kokular, bizi biz yapan sesler, renkler, sokaklar!
Deprem sonrası bizler, haritadan mı silindik.Kayıp bir şehir mi olduk. Bizler kayıp şehrin insanları mı olduk. Yeni Malatya’da bizler ona bağlı olduğumuz duygularımızı yitirebilir miyiz.
Bizler, şehrimiz Malatya’nın nasıl bir mazisi olduğunu biliyoruz. 2 Cumhurbaşkanı yetiştirmişiz, sayısız yararlı bürokratlarımız olmuştur. İş adamlarımızın sayısı iki elin parmaklarından çoktur. Kayısımız dünyanın ihtiyacını karşılayacak derecededir. Bir Malatyaspor’umuz vardır ki, 30 maçın 23’ünü kazanıp, 7’sinde berabere kalarak namağlup Süper Lige yükselmiştir.
Biz Malatya’nın nasıl bir şehir olduğunu biliyoruz, onunla şimdiye kadar yaşadık. Malatya ile iyi ve kötü günde birlikte olmayı karar kıldık. Bu nedenle bizler; şehrimiz Malatya’nın hangi geleceğe ait olacağını biliyoruz! Çünkü o geleceği biz, birlikte kuracağız! Ne Malatya, “kayıp bir şehir” olacak, ne de bizler “kayıp bir şehrin insanları”!
Bu umut bizi güçlü ve dayanışma içinde tutuyor! Biz, nesiller boyu içinde- depremlerle, afetlerle ölmeden –yaşayacağız, afetlerden kaçmak için ondan ayrılmak zorunda kalmayacağımız bir Malatya’yı birlikte kurma iradesine ve inancına sahip olanlarız!
Fiziksel, ekonomik ve sosyal kayıplar yaşadığımız, insani faaliyetlerimizi durduran, normal hayatımızı kesintiye uğratan kıyametin provasının üzerinden 11,5 ayı geçmiş bir zaman dilimini geride bıraktık.
Bu süreç, merkezi ve yerel idarelerin sergilediği tavırlar, özellikle de gecikmeler ve koordinasyonsuzluk, deprem sırasında ve sonrasında gerçekleştirdikleri eylem ve işlemlerdeki programsızlık ve vatandaşları değil sürece katmak, bilgilenme hakkını bile tanımayan, yok sayan anlayışı; her kesim vatandaşın içinde bulunduğu koşulları giderek ağırlaştıran, umutsuzluk ve yılgınlık yaratan, toplumsal stres ve yaşamsal travmaları altından kalkılamaz boyuta getiren bir sonuç yaratmış bulunuyor!
Örneğin; İlk temel atılan, Hükümet Binası ve Malatya Merkez çarşı ile ilgili yapılan eleştirilere cevap verilmemiş, bu durum ise iddia edenlerin tezini kuvvetlendirmeye yaramıştır.
Hiç bir bilgisi olmadığı halde, o konuda yapılan iddialara cevap verilmemis olması, yöneticilere güveni sarsmakta, Malatyalıların sahipsiz kaldığına kadar gitmektedir.
Ama sakin olmalıyız. Ne hikayeler yaşadık, ne hikayeler duyduk.
Siz hiç diri diri gömüldünüz mü?
Siz hiç molozlar arasında ölen akrabanız veya arkadaşlarınızın cesedi ile yan yana olup, günlerce kurtulmayı ümitlediniz mi?
Yardım gelmeyeceğini sanarak, soğuktan donarak öleceğinizi düşündünüz mü?
Buradan da anlaşılmak üzere, bir kaç günlük kısa zaman diliminde yaşam ile ölüm arasında ince bir çizginin var olduğunu anlaya biliriz.
Serinkanlı olalım. panik atak yapmayalım, yaşayalım, yaşatalım.
Sevgi her zorluğu yenecek güçtedir.
Yazımın sonunu devam etmekte olan ulaşım sorununa ayırmak istiyorum.
Yetkililer her nedense İnönü Caddesini trafiğe açmıyorlar. Ana caddelerde yıkım bittiği söylenmekte. İnanın insanlar kilometrelerce yol yürümek zorunda kalıyorlar
Madem yıkım ve moloz işleri merkez caddelerde tamamlandı.Ne diye eziyet çekelim derim. Her şey Malatya için