Zaman zaman bir dergi veya bir başka yayın organında rastladığımız fotoğraflar, bizleri 6 Şubat öncesine taşıyor.
Emeksiz Caddesi, Fuzuli Caddesi, İnönü Caddesi hatta Kışla Caddesi Malatyamızın merkezinde bulunurdu.
Kartpostallar da yer alan manzaralar genelde bu konumlardan belirlenirdi.
Çünkü yıllar öncesi Malatya’dan başka yerlere göç etmiş olan hemşerilerimizinde aşina olduğu noktalar bunlardı.
Ayrıntılara girdiğimizde Kanalboyu, Fırat İlkokulu, Derme İlkokulu, Teze Cami en önemli figürler olurdu.
6 Şubat öncesi öylesine çektiğimiz bir fotoğraf bugün bir belge, bir tarihi eser olacağı aklımıza gelir miydi.
Yine o fotoğrafları çektiğimiz, Akpınar’ın, Fuzuli’nin, Emeksiz’in, İstasyon Caddesi’nin, Kışla Caddesi’nin bir gün yaralanacağını nereden bilebilirdik.
Ne yapılırsa yapılsın artık bu caddeler, bu konumlar eskisi gibi olmayacak.
İşte bu nedenle, bizleri üzen kahreden depremlerin etkilerini fırsata çevirmek bizlerin elinde.
Neler yapabiliriz.
Fuzuli, İnönü ve Emeksiz Caddeleri yine Malatya’nın kalbi olacak ve Emlak Konut mükemmel bir proje ile buraları yeniden ayağa kaldıracak.
Kanalboyu’na da bir mimar eli değmeli
Elbette, Kanal aynı ihtişamı ile başrolde olmalı, Kernek biraz da ağaçlandırılmalı. Cengiz Topel’e de el atılmalı. İnönü Caddesi ise hiç unutulmamalı. Çevre yolu içinde güzel bir proje harika olur.
Ben yeni Malatya’dan çok umutluyum.
Çünkü bir Bakırcılar Çarşımız vardı. Allah’a emanet.
Mimar Hilmi Güner aslında burayla ilgili durumu çok güzel anlatmıştı.
Hatırlayalım bakın ne demişti: “Benden Malatya’nın merkezi için bir proje yapmam istendiğinde, o bölgenin daha önceki projesini görmek istedim. Bana gönderilen öyle bir proje idi ki, şaşmamak mümkün değildi. Öyle esnafların dükkanı vardıki, buraya gelen malzeme hangi yoldan gelir, araç hangi yoldan çıkabilirdi. Veya insanlar bazı binalara nereden girebilir, nasıl çıkarlardı, bir türlü çözemedim. Tamamen bir kör düğümle karşılaştım” şeklinde düşüncelerini açıklamış, bizlerde ağlanacak halimize gülmüştük.
İşte bu nedenle de olsa ben Malatya’nın geleceğinden eminim.
Çok güzel bir kentimiz olacak.
Olmalı da.
Doğunun Parisi derlerdi.
Ama şimdi hiç öyle değil.
Elazığ’a bakın adeta sihirli bir el değmiş. Küçük bir otobüs durağına dahi önem verilmiş. Hizmetlerde ben yaptım oldu değil, işi bilen yaptı denilmiş, insan yaşamının kalitesi önemsenmiş. Yapılarda göze de hitap edilmek unutulmamış.
Deprem sonrası yeniden ayağa kalkan Van’da da İnsan odaklı projeler yapılmış.
10 yıl kadar önce bir arkadaşım, hafta sonu çoluk çocuklarla değişiklik olsun diye Elazığ’a gider, sabah kahvaltı, öğlen ve akşam yemeklerinden sonra Malatya’ya dönmektir niyetleri. Yemek aralarında da Elazığ’ı gezmektir gayeleri.
Araçla giderken, bir trafik polisine Elazığ’da gezebilecekleri yerleri rica ederler. Polis nereden geldiklerini sorar. Arkadaşımızda Malatya’dan diyince. Siz tekrar dönün Malatya’da gezin, Allah aşkına Malatya’dan buraya gezmeye tozmaya gelinirmi.
Espriye bak.
Nerden nereye.
İşte bu nedenle Malatya bu korkunç depremi mutlaka fırsata çevirmelidir.
Merkezdeki esnafta benim yerim cami altıydı. Oradan dükkan isterim dememeli.
Şu iyi bilinsin ki, Malatya merkezi büyük değer kazanacaktır. Cami altında dükkanı olanler 50 metre sağa veya sola kaydırma ile değer kaybetmeyecek. Hatta deprem önceki değerini 50’ye katlayacaktır.
Hem biz bir kıyamet yaşadık. Hayatta kalmak en büyük değerdir.
Dükkanımızda elbette olmalıdır. Değeri de düşmemelidir. Ancak Malatya içinde eski yeri feda olsun diye bilmeleyiz.
Her şey Malatya ve Malatyalılar için...