Umutlarımız Kaybolmasın
Şöyle bir baktığımızda üzülmemek elde değil.
Bir çok şey değişmiş, eskiye hiç benzemiyor.
Hedeflerimiz, umutlarımız, üzüntülerimiz, sevinçlerimizde değişmiş.
Malatya’nın bir sorununu anlatmakta değişmiş.
Düzelmesini istediğimiz olumsuzluklara karşı tedirginliğimiz değişmiş.
Haykırmak istiyoruz. 15 Ay geçti hala kim ne yapacağını bilmiyor.
Vilayet Konağı ve Şire Pazarı’nda bir çalışma var. Var da maşallah bir sır gibi saklanıyor.
Bir fotoğraf çekmek istesek. Nerede ise katil olmuşuz muamelesi görüyoruz.
Biliyoruz zeminden su çıkıyor. Fuzuli’de hangi binanın tabanında su yok ki.
Sizler her zemine bina inşa edilir, ancak o zemine uygun temel inşa edilmelidir demesini bilmiyor musunuz?.
Köprülerin ayaklarının suda yüzdüğünü neden örnek gösteremiyor musunuz?.
Nedir bu sakınca.
Sizler böyle davranınca vatandaşın moral kazandığınımı sanıyorsunuz. Elbette moral kazanmıyor hatta umutlarını da kaybediyorlar.
Zaman ömürden gidiyor. Bizler zamanı da durduramıyoruz.
Elbette zaman geçecektir.
Ama zamanın çok daha iyi ve çok daha verimli geçmesi sağlanabilir.
En azından zamanın gidişatına az da olsa yön verebiliriz.
Kaybettiğimiz umutlarımız için, hedeflerimize daha sıkı sıkıya sarılmak için artık ayağa kalkabilirizin sözde kalmasını istemiyoruz.
Güzelim hayat,devamlı ve herşeyiyle bizimle kalıyor.
Adeta bizimle yaşıyor.
Biz de,onu daha çok anlamalıyız. Daha çok sevmeliyiz!.
Büyükşehir ve merkez ilçe başkanlarını seçtik, ilk günden itibaren iş elbisesini giyeceklerini söylemişlerdi.
Vekillere baktığımız da da hayallerimiz karamsarlığa sevk oluyor.
İhale tarihini bildirmekle büyük bir iş yaptıklarını sanıyorlar.
Kusura bakmayın, Malatya’ya baktıkça kan ağlıyorum. 1,5 yıla yaklaştık. Bir ağaç dikmedik. Yıkılacak yüzlerce bina var.
Malatya’daki firmalara bakıyoruz yatıyorlar. “Bize iş veren yok” diyorlar.
Elazığ depreminde komşuya yardıma koştuklarında, yetkililerin “Önce Elazığ’daki firmalara iş veriyoruz, gerekirse size veririz dediklerini söylüyorlar.
Biz çok çalışıyoruz, diyemezsiniz. Çünkü bölge müdürlüklerini bir bir kaybederken dahi sesiniz çıkmadı.
Nemrut’a gidin görün. Malatya’dan çıkanlar ile Adıyaman’dan gelenleri izleyin, birine nerede ise kırmızı halı seriliyor, diğerine çakıl yol reva görülüyor.
Bakın tüm illerde stadlar yürüme mesafesinde, bizde ise fizanda.
Bizler değilmiyiz Malatyaspor’un katili.
Bizler değilmiyiz, Malatya’yı ayaklar altında örselendiren.
Van kenti deprem ile yok olmuştu. Ama 1 yıl sonra tüm molozlar temizlenmiş, binalar inşa edilmiş, iş yerleri faliyete geçmiş, yollar yapılmıştı. Hem de her şey eskisinden çok daha güzel olmuştu.
Malatyamız büyük bir köy olmuştu.
Haklı olarak depremin fırsata çevrilmesini bekledik.
1,5 yıl olmuş, hala kentin merkezi konumdaki Kışla Caddesi’nde yıkımlar sürüyor.
Fuzuli, Emeksiz Caddesi kaderlerine terk edilmiş.
Duruma bakıldığında 6 Şubat’tan daha kötü durumda bulunan Malatya’da mücbir sebep Ağustos ayına kadar uzatılmış.
Demek ki Malatya’nın içerisinde bulunduğu durumu Ankara pekte bilmiyor. Anlatılmamış.
Bu önemli konunun tam özetini ise: Hem zamanla,hem de hayatla aynı anda akan bütün güzelliklere ihtiyaç vardır. şeklinde anlatabiliriz.
Her şey Malatya ve Malatyalılar için..