Resmi Gazete’de yayımlanan Valiler Kararnamesi çoğu zaman soğuk bir bürokratik metindir. Sayılar vardır, isimler vardır, şehirler değişir… Ama bu kez Malatya’da işler öyle olmadı. 7 Ocak 2026 tarihli kararname yayımlandı, 26 valinin görev yeri değişti. Ardından gelen bir sosyal medya paylaşımı ise şehirde kısa ama derin bir endişenin fitilini ateşledi.
Malatya Valisi Seddar Yavuz’un yaptığı o paylaşım, birçok Malatyalının zihninde aynı soruyu doğurdu:
“Yoksa gidiyor mu?”
İsmin listede olup olmadığı ilk bakışta ayırt edilemeyince, sosyal medya adeta bir duygu seline sahne oldu. Yorumlar ardı ardına geldi. Kimi tedirginliğini saklamadı, kimi doğrudan seslendi: “Malatya’nın size ihtiyacı var.”
Aslında bu tepkiler bir veda korkusundan çok daha fazlasını anlatıyordu. 6 Şubat depremlerinin ardından enkazla, belirsizlikle ve yorgunlukla mücadele eden bir şehrin, sürece omuz veren bir isme duyduğu güvenin yansımasıydı bu. Malatyalılar, yorumlarında sadece bir vali değil; zor zamanda yanında duran, projelerle şehri ayağa kaldırmaya çalışan bir yöneticiye sahip çıkıyordu.
Satır aralarında sıkça aynı vurgu vardı: emek, çaba ve samim
yet. “Gitmeyin” diyenler aslında şunu söylüyordu: “Bu şehir sizi sahiplendi.”
Ve belki de en önemlisi, bu refleks Malatya kamuoyunun hafızasının hâlâ diri olduğunu gösterdi. Kim ne yaptı, kim taşın altına elini koydu, kim sahadaydı… Unutulmamıştı.
O kısa süreli endişe geçti, ama geride önemli bir tablo kaldı. Bir valinin, bir şehrin gönlünde bu kadar net bir karşılık bulabilmesi kolay değil. Bu da gösteriyor ki Malatya, sadece yönetenleri değil; kendisiyle birlikte yürüyenleri benimsiyor.
Bazen tek bir paylaşım, bir şehrin nabzını tutmaya yetiyor. Bu kez Malatya açıkça konuştu:
“Alıştık… Ve vazgeçmek istemiyoruz.”