Katılır mısınız bilmiyorum, 6 Şubat tarihi tüm yaşamımız için milat oldu.
Düşüncelerimiz, hayatımız, plan ve projelerimiz, varlığımız, 6 Şubat öncesi ve sonrası oldukça farklı oldu.
Duygularımız, korkularımız, sevinçlerimiz 6 Şubat öncesi ve sonrası farklılık gösterdi.
Yalnız biz değil, her şey fark etti. Mesela 2-3 bin olan ev kirası 9-10 bin oldu. Sebze ve meyvelerde de, hatta tüm tüketim ürünlerinde bu görüldü.
Bu arz ve talep meselesi miydi, yoksa fırsat düşkünlüğü mü?
İnsanlar tüm olup bitenleri kullanarak, öylesine fahiş fiyatlar uyguladılar ki!
6 Şubat depremi ile maddi ve manevi zarar görmüş insanlara yardım etmek varken, hayatını daha da zorlaştırmanın ne alemi vardı.
Biz böyle insanlar değiliz, düşene de bir tekme bizden diyen bir geleneğimiz de yok.
Hatırımızdan çıkarmamalıyız. Çünkü tarihin derinliklerinde öyle güzel insani kararlarımız var ki, anlatmakla bitmez.
Zengin adam, kendini tanımayan mahalleye gider, mahallenin bakkalına girer ve veresiye defterinin bir sayfasını açıp yırtarak alır. Bu borç ne kadar, sayfayı toplar mısınız der ve borcu öder, o sayfayı da yırtıp atar. Kimin borcunu ödediğini bilmez. Borcu ödenen kişi de kimin ödediğini bilmez.
Yani biz kimmişiz, sağ elin verdiğini sol ele göstermeyen ataların torunlarıyız.
O insanlar fırsat düşkünlüğü yapar mıydı? Elbette hayır.
Bir başka olayda İspanya kralı, 500 kadar Yahudi’yi sınır dışı edecektir. O Günkü Osmanlı Padişahı, onları İstanbul’a göndere bilirsiniz der. Ve göç başarı ile sonuçlanır. Kararlar siyasi değil, hep insan mutluluğu baz alınmıştır.
İki olayda da bizim ne kadar öğünsek az diyeceğimiz atalarımızın olduğunu görüyoruz. Peki, biz neden bu hale geldik. Depremde zor duruma düşmüş insanın belki de son kuruşlarına göz dikmek niye?
6 Şubatta gerçekten büyük bir olay yaşadık. Daha sonrasında dersler çıkarmamız gerekiyor.
Evet, sarsıntılar büyüktü, bitmek bilmiyordu, sürekli sallanıyorduk. Yaşamdan şüphe eder olduk. Bunun karşılığında ne koparırsak o kar mı demeliydik.
Bugün birlerce yaralı ev belki de oturulabilir durumda. İnsanlar o korkulu günlerde ne yaptıklarını bilmiyorlardı. Sağlıklı kararlar veremiyor, hayatının zorlaştığını kabul ediyordu.
İşte bu düşüncelerin esirinde kalarak, insanlar konutunun kapısını, penceresini, elektrik düğmesini, lambalarını, lavabosunu söküp paraya çevirmişti. Kim bilir belki de, şimdi daha büyük paralar vererek, söktüğü malzemeleri taktırıp, geçip aynı evinde de oturacak.
Nedense her olaya hazırlıksız yakalanıyoruz. Nedense hep şok yaşıyoruz.
Travma yaşayan insanlar kendi haline bırakılmamalı, yol gösterilmeli, seçenekler sunulmalı. En akılcı yol bulunmalı ve ona göre davranılmalı.
Konumuzda daldan dala uçmuş gibi görün sekte, tümünün insan odaklı olduğunu anlayabiliriz.
Ne dedik, 6 Şubat fırsatçıların ortaya çıktığı tarih oldu dedik.
İşte bu noktada denetimcilere ihtiyacımız var. Fırsatçılara prim vermeyecek insanlara ihtiyacımız var.
Toplumun huzurunu, güvenini sağlanmak gibi, insanların cebinin de güvenliği olmalı. Konteynerdeki manav tezgâhtaki ürünlerinde etiketi eksik etmeyecek. Kasap yine öyle. Nasıl oluyor? Nasıl oluyor da, aynı kalite mal 10 metre ara ile farklı fiyata satılıyor.
Sizi gidi fırsat düşkünleri sizi. Böyle gelmişse bile böyle gitmemeli.