1944 yılında, memur bir babanın oğlu ve ailesinin altıncı çocuğu olarak dünyaya gözlerini açmıştı. Doğduğu yer Ankara’ydı. Ama evleri kentin dışında, bağlar bahçeler arasındaydı. Evlerinin bahçesinde meyveli meyvesiz ağaçlar vardı. O ağaçların dallarına salıncak kurup sallanırdı kardeşleri.
Kardeşlerinin en küçüğü olduğu için onu da sık sık salıncağa bindirip sallarlardı. Havalarda sallanmak pek hoşuna giderdi çocuğun.
İşte ne olduysa, o salıncak yüzünden oldu: Bir gün düştü, körpe bedeninin sırt kemikleri kırıldı. Dört yaşında var yoktu henüz.
Hekimlere gösterildi. Onu dikkatle sarıp sarmaladılar... Hasta, cılız, nazlı, duygulu ve inatçı bir çocuk olarak hep özen gördü ailesinden.
Bir gün komşu bir kadının önerisi üzerine, bahçeye bağlı dişi eşekten süt sağıp içirdiler ona. İnanışa göre eşek sütü içen çocuklar güçlü olur, hastalıklara karşı direnci artardı.
Hastalığı geçmedi ama inatçı yanı ve dirençli kişiliği kendiyle birlikte büyüdü sanki.
Düşçü bir çocuktu hep: Evlerinde elektrik yoktu. Uzaklarda yanıp sönen kent ışıklarını yıldızlara benzetiyordu... Oyun oynamasını seviyordu. Yakınlarından geçip giden askerleri inceliyor, onlar gibi adımlarını yere sertçe vurarak yürümeye çalışıyordu. Bu özentisi nedeniyle bir de oyuncak tüfek edinmişti. Tetiğine basınca mantar atıyordu tüfek.
Su doldurduğu küçük bir toprak testisi vardı; ibiğinden üfleyince kuş sesleri çıkarıyordu. Sonraları, bu oyuncak testinin yuvarlaklığını kendi sırtına benzetecekti.
O çocuk liseyi İstanbul’da bitirecek, yolunu basın ve yayın dünyasına düşürecek, burada yayımladığı hikâyelerle ödüller kazanacak, adını Türk edebiyatına yazdıracaktı: Kim diye soracaksınız şimdi:
Necati Tosuner.
O gün bugün, yazmakta direniyor.
AHMET MİTHAT EFENDİ, OĞLUNA
“ÖĞRETMEN” TUTTU
Ahmet Mithat Efendi (1844-1912) Osmanlı toplumundaki birçok erkek gibi iki kadınla evliydi. İlk eşinin dünyaya getirdiği Kâmil, çocuklarının en büyüğüydü. (Tıp öğrenimi gören Kâmil, sonradan Yazgıç soyadını alacaktı.)
Kâmil’in ilk gençlik çağında (idadi, yani lise yıllarında) babası onu bir gün kenara çekerek şöyle dedi: “Oğlum, Fransızcanı biraz güçlendirmen gerek. Bunun için bir Fransız öğretmen tuttum. Madam Pera Palas’ta kalıyor. Git onu otelde bul, sana Fransızca çalıştırsın.”
Kâmil’in, babasının sözünü tutmaktan başka olanağı yoktu elbet. Pera Palas’a gidip Madamı buldu.
Aslında Ahmet Mithat Efendi’nin kafasındaki plan başkaydı.
Delikanlılık çağına adım atan oğlunun artık cinsel deneyim kazanmasını istiyordu. Bu amaçla Fransız Madamla anlaşmış ve Pera Palas’ta onlar için bir oda kiralamıştı.
TÜRKLERİN MERYEM’İ
Sabahattin Ali’nin babası Eğridere’de zabit olarak çalışırken kendinden on altı yaş küçük Hüsniye Hanım’la tanıştı ve onunla evlendi. Bu evlilikten iki çocukları oldu. (Sabahattin ve Fikret).
Selahattin Bey’in oğullarına bu adı vermesinin nedeni, dönemin önemli kişiliklerinden iki aydına olan sevgisiydi. Prens Sabahattin ve Tevfik Fikret.
(Sabahattin Ali, “Kuyucaklı Yusuf” romanında, babasını Kaymakam Selahattin, annesini de Kaymakamın eşi Şahinde olarak anlatacaktı.)
Sabahhattin Ali’nin annesi Hüsniye Hanım, kendini Meryem Ana’yla karşılaştırırdı hep. Bunun nedeni, Meryem’in oğlunun da genç yaşta öldürülmüş olmasıydı!
Kırk bir yaşında yaşamdan koparılan oğlunu da, çarmıha gerilmiş İsa gibi görüyordu.
Tanrı, Meryem’e nasıl oğlunun acısına dayanma gücü vermişse, o da kendisine Sabahattin Ali’nin acısına dayanma gücü verildiğine inanıyordu.
Hüsniye Hanım, 1948’de ölen oğlunun ardından yirmi yıl daha yaşamış, 1968 yılında Malatya’da yaşama gözlerini yummuştu.