Bir zamanlar onu üzen iki olayı, yıllar sonra gülerek anlatıyordu. Önce adıyla sorun yaşamıştı. Adana’nın Ceyhan ilçesinde doğup büyüyen Demirtaş Ceyhun, ilk gençlik yıllarında mahalle takımında futbol oynuyordu. Eni konu iddialı bir oyuncuydu. Yalnız adıyla ilgili bir sorun yaşıyordu: Ne zaman ayağına top gelse, oyun alanının çevresindeki arkadaşları hemen gösteriye başlıyordu:

“De-mir-ta-şak! De-mir-ta-şak!”

Bu tezahürat canını sıkıyor, öfkeleniyor, topu bırakıp gidesi geliyordu her defasında...

Yıllar sonra bu gençlik çağı öfkesiyle dalga geçerek şöyle diyecekti:

“Ne kızıyorsun ulan? Adamlar, demir gibi sağlam diyor sana. Kızılacak şey mi?”

Okulunu bitirip hayata atıldığı yıllarda da, soyadıyla başı derde girmişti Demirtaş Ceyhun’un. Çünkü onun asıl soyadı Ceyhun değil, “Göbekli”ydi! Okul arkadaşı Günöz ile evlenmeye karar verdiklerinde, kızın tek itirazı soyadına olmuştu... Kızcağız, “Göbekli” soyadını benimseyemiyordu. Tek koşulu vardı, soyadını değiştirmesi!

Demirtaş, bir soyadı uğruna sevdiği kızı bırakacak değildi ya... Konuyu babasına açtı; onun da onayıyla, hayatını paylaşacağı kızın soyadını aldı.

Yazarlığının ilk yıllarında, adıyla ilgili bir de özentisi olmuştu:

Neydi o özenti?

Jean-Paul Sartre sevgisinden ötürü, adını onun gibi yazmak istiyordu. Nitekim ilk hikâye kitabının kapağında “demir-taş” biçiminde yazacaktı adını.

Şimdi öte yakada, İnternet üzerinden bu yazılanları okuyup neşeli kahkahalar atıyor olmalı üstat... Ve o ağız dolusu kahkahaları, sevenlerinin kulaklarında çınlıyor.