1936 yazında İstanbul donanmış, yer yerinden oynamıştı. İngiltere Kralı 8. Edward ve sevgilisi Amerikalı Bayan Simpson, Atatürk’ün konuğu olarak İstanbul’a gelmişlerdi. İngiltere Kralı, İstanbul’da kendisine gösterilen samimi konukseverlikten pek memnundu. Kral ile sevgilisinin konuk olduğu günlerden birinde, Atatürk’le beraber deniz yoluyla Moda’ya geldiler, burada, deniz yarışlarını izlediler. Atatürk, Türk gençlerinin deniz yarışındaki başarılarından dolayı çok neşeliydi. Sevgilisiyle yan yana oturan Kral ise, her nedense dalgın ve üzgün görünüyordu. Bir ara, Bayan Simpson elindeki dürbünle yerinden kalkıp uzaklaştı. Kral da hemen kalktı, Atatürk’ü selamlayarak sevgilisinin arkasından gitti. Konukların her hareketi, orada bulunan gazetecilerin ilgi odağındaydı. Atatürk, yanındaki arkadaşlarına dönerek yavaş bir sesle şöyle diyordu: “Görüyorum ki, Kralın, Madama karşı büyük bir zaafı var. Korkarım Kral sonunda bu kadın uğruna tahtını kaybedecek!” O gün orada Atatürk’ü dinleyenler, kısa bir süre sonra (10 Aralık 1936’da) Kral 8. Edward’ın, dul sevgilisi Simpson’la evlenmek üzere İngiltere tahtını bıraktığına tanık olacaktı.
ŞİMDİ UZAKLARDASIN...
Ege kentlerinin birinde, adı sanı pek duyulmamış bir gazeteciydi. Bodrum’da kapalı bir yaşam süren, eski dostlarıyla bile görüşmeyen Zeki Müren’le -nasıl ikna ettiyse- uzun bir görüşme yapmış, yaşamöyküsünü anlattırmıştı. Bandı çözüp Milliyet Yayınları’na göndermiş... Okudum. Zeki Müren’in daha önce magazin basınında çıkmış, bilinen öyküsü... Yeni bir şey söylemiyor, yaşam romanının bilinmedik sayfalarını açmıyordu. Ama taşralı gazeteci arkadaşımız pek umut bağlamıştı bu çalışmaya. Kitap yayınlanınca eline geçecek paraya gereksinimi de vardı belli ki... Telefon görüşmemizde kırmadan, boş yere umut vermeden konuşmaya çalıştım. Yayımlanması şansının zayıf olduğunu anlattım. Çaresizdi. Teslim olmuştu. Benden anlayış umut ediyordu. Yapabileceğim fazla bir şey yoktu gerçekte. Ama bir mucize oldu! Aradan bir ay geçmemişti henüz, Zeki Müren öldü! Evdeydim haberi öğrendiğimde. Gecenin bir vaktiydi. Yine de Yalvaç Ural’ı evinden aradım. Zeki Müren’in öldüğünü o da işitmişti elbet. Elimizdeki Zeki Müren dosyasından söz ettim. Heyecanlandı! “Yarın sabah dosyayı hemen dizgiye ver. Yazarına da sözleşme gönderelim, hemen imzalasın. Kasetini de iste, Zeki Müren’in sesinden hayat hikâyesi diye reklam yapalım...” dedi. Ertesi sabah hemen dizgiye başlandı. Gazeteci arkadaşı arayıp müjdeyi verdim. Pek sevindi, kitabı çıkacağı için... Kitabın adını, Zeki Müren’in bir şarkısından aldık: “Şimdi Uzaklardasın...” Kitap on bin basıldı, gazete bayilerine kadar dağıtıldı. Hatırı sayılır bir telif aldı delikanlı. Yeni basımlar umudu içinde hayal kuruyordu. Ne yazık ki, sevinci uzun sürmedi! Üç ay geçti geçmedi aradan, kalp krizinden öldüğü haberi geldi