Atatürk birçok konuda hoşgörülü ve bağışlayıcıydı. Yalnız duyarlı olduğu bazı konular vardı. Örneğin devlet malına el sürülmesini bağışlamazdı.
1933 yılının bir yaz gecesinde Suadiye Gazinosu’na gelen Atatürk, üç dört saat kadar burada oturup rakısını yudumladıktan sonra hayran bakışlar altında kalkarak, kendisini alesta bekleyen Acar motoruna yönelmişti.
Gazinonun kapısında Paşa’nın geçişini bekleyen bir hayran kalabalığı birikmişti. Kalabalık arasından temiz giyimli, elli yaşlarında biri çıkıp Atatürk’ün ayakları dibine attı kendini. Yalvararak bağışlanmasını diledi adam.
Atatürk’ün hemen kaşları çatılmış, keyfi kaçmıştı! Sert bir ses tonuyla:
“Hayır! Sizi hiçbir zaman affetmem! Siz, bu fakir milletin dişinden tırnağından artırarak ödediği vergilerden oluşan devlet parasına el uzattınız! Ülkeyi zarara uğrattığınız! Cezanızı çekeceksiniz!”
Böyle diyerek motora doğru yürüdü.
Oradakiler donup kalmış, merakla adama bakıyorlardı.
Kimdi bu cezalı kişi?
Atatürk’ün bağışlamadığı o kişi, bir süre önce Ziraat Vekilliği yapan bir milletvekiliydi.
YILLARDIR SOKAĞIMIZI GÜZELLEŞTİREN OSMAN’IMIZ, BİZLERİ TERK ETTİ!
Evet, sevgili Osman birkaç haftadan beri yok... Bir inşaat makinesinin günler süren yıkım gürültüsü yüzünden, yıllardır yaşayageldiği sokağını terk etti. Sabahın köründen akşam saatlerine kadar süren vahşi gürültü, hayvancığı can korkusu içine düşürdü!...
Umutsuzluk içinde bir sabah kaçıp canını kurtarma telaşına düştü... O nasıl bir panik ve ölüm korkusuydu, bilemiyoruz!
Ağaçların tepesine çıkıp orada geceyi geçirmek bile onun korkularını gideremedi! Kendisini seven insanların onu birkaç günlüğüne evlerine alabileceğini düşünemezdi... Onu aç ve perişan bırakmamak için, yıllardır her gün yiyecek taşıyan insanların dostluğunu bile unuttu o dehşetli gülültüler karşısında.
Yılın dört mevsiminde, her koşulda ona hoşlandığı yiyecekleri taşıyan dostlarının varlığını geride bırakmayı göze aldı Osmancık!
Günler, haftalar birbirine eklendi. Osman, yaşamının geçtiği sokaklara bir daha dönmedi. Sabah akşam gözlerimiz onu aradı.
Tek avuntumuz, onun değerini anlayan bir kapı, dost bir eli bulmuş olacağı...
Yoksa bugüne kadar açlığın pençesinde yaşamı noktalandı mı?
Bilemiyoruz!
Bildiğimiz acı gerçek, Osman artık gelmiyor! O ağırbaşlı, tok gözlü, kimseden merhamet dilenmeyen, onurlu, gururlu, vakur çocuk, çok, çok özlendiğini bilmiyor...
YARGILAMA TARİHİNİN UTANÇ LİSTESİ: SUÇSUZ SUÇLULAR!
Hukuk tarihi, adil hükümler kadar yüzkarası mahkûmiyet kararlarıyla da dolu... Tarih boyunca karşımıza çıkan bu hukuksuz, asılsız, işlenmemiş suçlardan yargılanan mahkûmlar listesi, insanlığın bir utanç listesidir.
Tarih göstermiştir ki, asıl suçlu, icat edilmiş suçlarla mahkûmiyet kararı veren yargıçlardır.
O suçsuz suçluları bugün bir kez daha anımsamakta yarar var:
Sokrates, Galilei Galileo, Dreyfus, Sacco ile Vanzetti, Rosenbergler, Dimitrof, Mithat Paşa, Nâzım Hikmet...