Atatürk bir gün, otomobille Eskişehir’in yakın köylerine doğru gezintiye çıkmıştı. Yanında Salih Bozok vardı. Yaşlı çınarların gölgelediği bir köy kahvesinin önünde durdurdu arabayı. Salih Bozok’a döndü: “Bu çınarı hatırlıyorum,” dedi. “Zaferden sonra bir gün yolum düşmüştü buralara.” Eski anıları yeniden yaşamak için arabadan inip mütevazı köy kahvesine doğru yürüdü Paşa. Eskimiş sandalyelerden birine oturdu. Yaşlı kahveci temiz bardaklar içinde, köyün biricik ikramı olan ayran getirdi konuklarına. İkramdan hoşlanmıştı Atatürk. Yaşlı kahveciye sevgiyle bakarak sordu: “Adın ne, senin?” “Yusuf, efendim.” “Buralarda geçen harbi hatırlar mısın?” “Nasıl hatırlamam Paşam? Maiyetinizde çavuştum.” “Maiyetimde mi?” “Bütün kuvvetlerin başkomutanı değil miydiniz? Hepimiz emrinizde savaştık...” Atatürk, kahvecinin bu zekice yanıtını beğenmişti. “Aferin, Gazi Yusuf Çavuş!” dedi. Yaşlı kahveci ellerini önünde bağlayarak, “Estağfurullah Paşam!” dedi. “Gazi sizsiniz...” “Rütbe başka...” dedi Atatürk. “Fakat harpten dönmüş iki asker sıfatıyla ikimiz de gaziyiz!” Tepside duran ayran dolu bardaklardan birini alarak yaşlı gaziye uzattı. “Şerefine Gazi Yusuf Çavuş!” “Şerefte daim ol Paşam!” Atatürk’ün bizzat ona ayran ikram etmesi, yaşlı gaziyi duygulandırmış, gözyaşlarını tutamaz olmuştu! Ağlamaktan ayranı içemiyordu. Atatürk de duygulanmıştı; daha fazla kalamadı orada. Ayağa kalkarken cüzdanından çıkardığı yüz lirayı ona verdi. “Allahaısmarladık silah arkadaşım!” dedi. BİR ŞAİR DOĞUYORDU Çocukluğu, yaz mevsiminde sokaklarından yük yük üzüm, alaca mısır, uzun kavunlar taşınan, sabahlara kadar ateş yakılıp büyük leğenlerde pekmez kaynatılan Zile’de, Niksar’da geçmişti. Babası ona kitaplar getirir, çocuk dünyasına hayal pencereleri açardı. Babası, ablaları uzun kış gecelerinde evde roman okur; o da çocuk yüreğini duygu seline boğan bu romanların kahramanları için gizli gizli gözyaşı dökerdi.
Hele, ilkokul sıralarında bir arkadaşı vardı ki, şiirler yazıyordu. Kimi günler arkadaşı yazdığı şiirleri sınıfta okur, öğretmeninden övücü sözler alırdı. İşte arkadaşının kazandığı bu övgü sözleri, onun çocuk yüreğini erim erim eritirdi! Kendi de onun gibi şiir yazma tutkusuyla yanıp tutuşurdu. Çocukluğunda içini kaplayan kıskançlıkla karışık bu şiir yazma tutkusu, gün gelecek, Türkiye’nin bütün okullarındaki öğrencilerin şiirlerini okuduğu bir büyük şair doğuracaktı.[NG] OTOBÜS Hey yol üstündeki otobüs Karoserin ne yeni! Kız gibi motorun var, Benzin kokuyorsun Lastiklerin sağlam. Uçup gider misin şoförün olsam! Cahit KÜLEBİ AYAKLARI SUYA ERDİ Sonunda gerçeği anladı, anlamında kullanılan bu deyimin aslı uyurgezerlikle ilgilidir. Uyurgezer kimseler, yatağının çevresine leğen içinde su koyarmış. Uykuda yataktan çıkıp yere bastığında ayağına su değince uyanırmış... İşte bu nedenle, yanlış bir işe girişip de gerçekle karşılaşınca, yanlıştan dönenler için, “ayakları suya erdi” denilir olmuş. Hayvanlar âleminde de Baykuş, uyurgezer olarak tanınır.