“Bana bir mimar bul, ama çok para istemesin…”

Demirtaş Ceyhun, bilindiği gibi Mimarlar Odası Başkanlığı yapmıştı, bu alanda geniş bir çevresi vardı; hatta kimi mimarlar ona “mimarlığın filozofu” gözüyle bakarlardı. Bu nedenle olacak, Aziz Nesin’e Vakıf binası çizecek bir mimar bulmakta güçlük çekmedi.

Ceyhun, Bebek’ten komşusu olan ünlü mimar Aydın Boysan’a öneri götürmüş, o da hemen kabul etmişti… Ancak Aydın Boysan’ın iki koşulu vardı Aziz Nesin’e proje çizmek için…

Demirtaş Ceyhun, Boysan’ın koşullarını üstada iletmek üzere, telefon açtı.

“Aziz abi, sizin konuyu Aydın Boysan’a önerdim, proje çizmeyi kabul etti.”

Aziz Nesin, altından ne çıkacağını bilmediği için temkinliydi:

“Peki ne kadar istiyor? Kaça çizecek?”

“Abi, para istemiyor Aydın Boysan… Yalnız iki koşulu var; Aziz Nesin koşullarımı kabul ederse çizerim, diyor.”

Aziz Nesin hâlâ temkinli:

“Pekâlâ, neymiş koşulu?”

“Birincisi şu: Aziz Nesin benimle bir rakı içecek, diyor!”

Aziz Nesin hemen kafasından, gösterişli bir restoranda içkili bir akşam yemeği hesabı geçirerek bu koşulu makul buldu.

Demirtaş Ceyhun:

“Yalnız abi, Aydın Boysan’ın bir koşulu daha var…” diye ekledi.

Aziz Nesin nötr bir sesle:

“O nedir?”

“Rakıyı ben ısmarlayacağım, diyor.”

Aziz Nesin sevinçli bir heyecanla adeta bağırdı telefonun ucunda:

“Kabul kabul! Seve seve, içeriz!”