Aziz Nesin, Demirtaş Ceyhun, birlikte akşam uçağına bindik. 1986’nın sonbaharı. Paltolarımızı almıştık, demek ki havalar iyice soğumuş. Bir saat kadar sürdü sürmedi;
Ankara’da indik, aktarma yapacağız. Malatya uçağının kalkmasına bir saatten fazla var.
“Akşam yemeğini burada yiyelim,” dedi Aziz Nesin. Biz de onayladık. Havaalanı restoranına çıkıp yemeklerimizi aldık, bir masaya yerleştik. Aziz Nesin bir kendi tepsisine baktı, bir de bizimkilere. Bize göre fazla almıştı.
Yemek yerken Kenan Evren’e verip veriştiriyordu. 12 Eylül darbecilerinin birçoğunu yakından tanıyordu. Anılarını yazacak, hepsinin canlarına okuyacaktı. En başta da o Evren’in...
“Yaz ama!” dedi Demirtaş Ceyhun. “Yazmak zorundasın...” “Yazacağım!” Aziz Bey anlatıyor, biz dinliyorduk. Dinlerken, tabaklarımızdakini tüketmiştik. Onunkilerin yarısı duruyordu daha. “Siz akıllısınız işte! Yiyeceğiniz kadar yemek aldınız” dedi hayıflanarak.
“Ben yiyemeyeceğim kadar aldım, boşuna para vermiş oldum!”
Enikonu üzüldü yemeden para ödediği için. Demirtaş abi, konudan konuya geçerek unutturdu ona fazladan ödediği parayı.
*
Malatya’ya vardığımızda gecenin bilmem kaçıydı. İmza günü düzenleyen kitapçıyla birlikte onları otele yerleştirdik. Ben, baba evine yollandım. Kitapçı arkadaş sabahleyin gelip onları otelden alacaktı.
Sabahleyin kitapçı dükkânına geldiğimde, Demirtaş Ceyhun’la birlikte oturuyorlardı.
Ama Aziz Bey oteldeymiş daha...
Bekliyorlardı ki gelsin de imza başlasın... Bir koşu otele gittim. Aziz Bey lobide oturmuş yaşlı bir Malatyalı ile tartışıyordu.
Beni görünce, “Tamam, şimdi geliyordum” dedi ve adama dönüp sözünü noktaladı: “Dediğim gibi işte. Susuz tarhat olmaz. Bakma sen Avrupalılara! Onların götü kılsız olur, kir tutmaz. Türkün götü kıllıdır. Mutlaka su değecek! Kâğıt kurulanmak içindir. Kâğıtla temizlik olmaz. Ben Vakıf’ta da çocuklara böyle öğretiyorum...”
Yaşlı adam Avrupa görmüş biriydi; ama Aziz Nesin’in karşısında konuşamıyor, ya da lafı uzatmak istemiyordu.
Sustu.
Adam karşısındaki kişinin Aziz Nesin olduğunu biliyor muydu acaba? O susunca, Aziz Bey kalktı, birlikte kitapçı dükkânına geldik. Kitapçının kapısında uzun bir kuyruk oluşmuştu. Kalabalık bir grup, “Aziz Nesin ne zaman gelecek?” diye kitapçıyı sıkıştırıyordu.
Aziz Nesin ortaya çıkınca, kitapçı zafer kazanmış gibi:
“Aha da size Aziz Nesin!” dedi. “Sütte hile var, bizde hile yok! Getireceğiz dedik mi, getiririz evvel Allah!” Aziz Bey memnun, okurları memnun, kitapçı hepsinden memnun, mübalağa cenk olundu o gün... Kadının birini hiç unutmam! Ev hanımıymış. Çocuğunun elinden tutmuş, Aziz Nesin’e kitap imzalatmaya gelmiş... Ama gözlerine inanamıyordu!
Yüzüne eğildi Aziz Bey’in, yakından baktı:
“Siz gerçekten Aziz Nesin misiniz? Malatya’ya geldiniz, öyle mi?” diye sordu. “Evet, gerçekten Aziz Nesin’im...” derken, Demirtaş Ceyhun kahkahalarla gülüyordu.