Seksenli yılların başları... Aydın Emeç’le Adam Yayıncılık’ta çalışıyoruz. Odamız, şair, yazar ve çevirmen dostların uğrak yeri gibi... Aydın Emeç, tükenmez bir enerjiyle hem masasındaki dosyaları okuyup edit ediyor, redaksiyon yapıyor; hem de pür neşe, çevresine söz yetiştiriyor, şakalarıyla ortamı renklendiriyordu.
O gün yine böyle çalışırken, Can Yücel ziyaretimize geldi.
Can Yücel’i karşısında görür de, Aydın Emeç sataşmadan durur mu?
“Ulan nerden öğrendin sen bu küfürbazlığı?” diye laf attı ona. “Yoksa baban mı küfürbazdı, senin? Ondan mı öğrendin?”
Can Yücel gülümserken ciddileşti:
“Yok,” dedi. “Babam müeddep adamdı. Küfürlü konuşmazdı. Hayır, bilmediğinden değil. Onun tarzı değildi...”
Can Yücel’in küfürbazlığı ünlüydü kuşkusuz. Ama bunu sorgulayan Aydın Emeç de, sözünü esirgeyen, haksız bir durumla karşılaşınca sövgüsünü yutkunan biri değildi. Yadırgadığından değil, belki de o yüzden seviyordu Can Yücel’in küfürbazlığını.
Bugün 12 Ağustos, Can Yücel’in 23. ölüm yıldönümü.
Bu vesileyle, iki benzersiz, sözünü savını esirgemez insanı özlemle, içtenlikle anıyoruz.

HÜSEYİN CAHİT’E VEFA

Takvimler 1946 yılını gösterirken İstanbul’da Türk sanat müziği çevreleri bir haberle çalkalanıyordu... Sadi Işılay Başkanlığında bir dernek kurulmuş, kırk yıllık sanatçıları sınavdan geçirip onlara yeterlilik belgesi vermek istiyordu. Sınavdan geçirilmek istenen sanatçılar arasında kimler yoktu ki? Safiya Ayla, Müzeyyen Senar, Hamiyet Yüceses, Zehra Bilir...
Yapılacak sınav sonunda yeterlilik belgesi alamayanların sanat yaşamları noktalanmış olacaktı!
Herkes şaşkındı böyle bir sınav kararı karşısında ama, kimse sesini çıkaramıyordu. Bir kişi dışında: Safiye Ayla.
Safiye Ayla, “Kim kimi sınavdan geçiriyor?” diye soruyordu. “Bizler, esnaf loncasına kendini kabul ettirmeye çalışan berber çırakları mıyız? Dernek kendini böyle bir konuda nasıl yetkili görür? Böyle bir sınav yapılacaksa, Belediye Konservatuvarı ne güne duruyor?”
Safiye Ayla’nın bu sert çıkışı, basında yankı bulmuş, bazı köşe yazarları da onu destekleyen yazılar kaleme almışlardı.
Basında, Safiye Ayla’yı destekleyen kalemlerin başında da Hüseyin Cahit Yalçın geliyordu.
Bu tepkiler karşısında, amacı ve niyeti kuşkulu olan Dernek geri adım atarak sanatçıları sınavdan geçirme kararından caydı.
Safiye Ayla bunun üzerine Hüseyin Cahit’e bir teşekkür ziyaretinde bulunacak, ona karşı hep minnet duyacaktı.
Gel zaman git zaman, Hüseyin Cahit Yalçın Demokrat Parti iktidarına karşı yazdığı muhalif yazılardan ötürü Menderes’in hışmına uğrayarak hapse atıldı!
Tıpkı bugün gibi o dönemde de iktidarın baskı ve terörü söz konusuydu. Korkudan kimseler ağzını açamıyor; seksen beş yaşında ak saçlı bir yazara arka çıkmaya korkuyordu insanlar.
İşte herkesin korkup sindiği o günlerde Safiye Ayla, bir sepet meyve hazırlatarak Paşakapısı Cezaevinde hapis yatan yaşlı yazarı ziyarete gitti. O kadar ki, Savcı bile bu ziyarete izin verirse başının belaya gireceğinden korkuyordu!
Cezaevinde uzun bir bekleyişi göze alan Safiye Ayla, sonunda Hüseyin Cahit’i görebilmeyi başarmıştı.
Bu görüşmede, ondan bir de söz alacaktı Hüseyin Cahit: Oradaki mahkûmlar için ücretsiz bir konser vermesi sözü...