Bir sabah, Tarık Dursun K. ile Salacak sahilinde yürüyoruz. Üstat o günlerde, ikinci evliliğinin eşiğinde; evlensem mi, evlenmesem mi kaygısında... Bu konuyu konuşarak adımlıyoruz kaldırımı... Altmış beş yaşında ve yanlış bir adım atmaktan korkuyordu.
Nazenin Kızkulesi’ni, mavi suları yararak geçen beyaz gemileri, görkemli Topkapı Sarayı’nın görüntüsünü kâh sağımıza, kâh solumuza alarak kaldırım boyunca yürürken, birden, bankta oturmuş, deniz suyunda yıkadığı çoraplarını kurutan yaşlıca bir adamla karşılaştık... Hemen yanıbaşında da valizi duruyor.
Tarık Dursun: “Kim bu adam, ne yapıyor burda?” diye sordu, adama duyurmadan.
Deniz kıyısındaki bankta çoraplarını kurutan adamla ilgili hemen bir hikâye uydurdum: “Bir vasiyeti yerine getirmek üzere İstanbul’a gelmiş bir garip kişi...” dedim. “Taşradan henüz gelmiş, Harem’de otobüsten iner inmez bu banka oturup kalmış. Gece gündüz orada yaşıyor. Şehri bilmediği için gidebileceği hiçbir yer yok...”
Tarık Dursun, bu kurguyu tutmuş olmalı ki:
“Beyefendi kaleminiz var” dedi, “yazınız bunları!”
Yazdım.
“Kuşlar Arkadaşımdır” adlı hikâye ortaya çıktı.
Tarık abi, ikinci evliliğini de yaptı... Ama uzun sürmedi. Korktuğu şey başına gelmişti!

YAZARLIK, YÜZ METRE KOŞUSU DEĞİLDİR...
Kerim Korcan’la tanıştırıldığımda, henüz bir iki hikâyem yayımlanmıştı. Üstat o sırada Linç, Tatar Ramazan, İdamlıklar gibi ses getiren kitaplara imza atmış bulunuyordu!
Başka ülkelerde bu üç yapıtla zengin olması işten bile değilken, sürekli yayımcılarla uğraşmak durumunda kalıyor, bunu da haklı olarak dile getiriyordu. Bir tek “e” yayınlarının sahibi Cengiz Tuncer ona hakkını veriyordu bildiğimiz kadarıyla.
Diyeceğim o değil...
Bir gün Nuruosmaniye Camii’nin avlusundan geçip Cağaloğlu’na doğru gidiyordum.
Dalgın olmalıyım ki, birinin önüme, sekize katlanmış Cumhuriyet gazetesini uzatmasıyla durdum: Kerim abiydi! Boyacıya ayakkabılarını boyatırken karşıdan geldiğimi, selam vermeden geçip gitmekte olduğumu görmüş!
İlk sözü şu oldu: “Yavrucuğum o adamla ağayı bir karşılaştırsana; onlar kendi aralarında bir hesaplaşsınlar bakalım...”
Hep böyle damdan düşer gibi, ilginç konuların içine çekerdi adamı! Bir dergide yayımlanan hikâyemi okumuş, onu söylüyordu.
Durdum, ayakkabılarının boyanmasını bekledim. Boya bitti; sonra koluma girdi ve birlikte eski İkbal Kahvesi’nin oraya doğru yürüdük. (İkbal Kahvesi yerinde miydi?)
Kerim abi, deneyimlerini özlü bir biçimde ve içtenlikle aktarıyordu bana:
“Bak yavrucuğum, yazarlık yüz metre koşusu değildir; bu iş bir maratondur. Maraton koşmayı göze alabiliyor musun? O zaman yazar olursun.”
Bu rafine kelam, o gün bugün aklımdan çıkmaz.