Seksenlerin ilk yarısında bir yıldı...
Muzaffer Buyrukçu, Tomris Uyar, bir de ben, gece treniyle Ankara’dan İstanbul’a dönüyoruz... Önce kompartımanlarımıza yerleştik, sonra restoranda buluştuk.
Tomris’in bir gözü restoranın kapısında sürekli. Tedirgin... Can Yücel, aynı trene bineceğini söylemişti gündüzün. Alkollü olarak gelirse, istenmeyen bir sahne yaratır diye endişeleniyordu.
Tren, gecenin karanlığı içinde tekdüze bir tıkırtıyla yol alıyor, dakikalar ilerliyor, rakılarımızı yudumlayarak söyleşiyorduk. Tomris’le Buyrukçu eski arkadaş oldukları için ortak anıları çoktu. Onlar eski anıların harmanını savururken ben de ara sıra sorularla konuyu deşiyor; ama daha çok dinliyordum...
Bir saat kadar sonra, artık Can Yücel’in bu trende olamayacağına inanarak rahatlayan Tomris Uyar bana dönerek:
“Bu Muzaffer var ya...” dedi. “Bir âlemdir; inanamazsın! Bak ne oldu, bir keresinde...”
Buyrukçu ne anlatılacağını kestiriyor olmalı ki, kıkır kıkır gülüyordu.
Tren koyu karanlık içinde hızla ilerliyor, nerelerden geçtiğimizi bilmiyor, hatta düşünmüyorduk bile. Masanın neşesi bize yetiyordu.
“Biz Cemal’le, ayrılmaya karar vermiştik. O sırada ben hastalandım, evde yatıyordum. Ben hastalanınca Cemal, evden ayrılmayı bir süre erteledi... Muzaffer de yakın arkadaşımız olduğu için sık sık bize gelirdi...
“Benim o hasta yattığım günlerden birinde yine çıkageldi. Cemal evde yoktu. Yabancımız olmadığı için gelsin, yanımda otursun istedim. Evde bir başıma yatarken sıkılıyorum çünkü. Ben uzanmış yatarken, o da yanımda oturmuş gazete okuyordu. Bir yandan da konuşuyoruz öyle. Derken kapı çalındı birden. Cemal’in eve dönme saati değildi. Ben, kim olabilir acaba diye düşünürken, Muzaffer de telaşlandı o anda. Sanki suçüstü yakalanacakmışız gibi telaşa düştü...”
Buyrukçu keyifle gülmeyi sürdürüyordu. “Anlat anlat” dedi. “Necati de duysun.”
Tomris Uyar: “O telaşla ne yaptı biliyor musun? Orada, sehpanın üzerinde duran gözlüğü alıp gözüne taktı hemen. Şaşarsın! Sanki çıplaktı da, gözlük takınca giyinmiş oldu!”
Tren ileri doğru hızla atılırken, sarsıla sarsıla adeta kahkahalarımıza eşlik ediyordu.

KADIKÖYÜ’NÜN KADISI, NASRETTİN
HOCA’NIN TORUNUYDU

Fatih İstanbul’u almadan önceki adı “Kalkedonia” idi. Köyün ilk sakinleri Fenikelilerdi. Sözcük, Fenikelilerin dilinde “Yeni Şehir” anlamına geliyordu. (Kharki Don.) Fenikeliler zamanında bu köy, önemli bir ticaret merkezi olmuştu.
Köye sonradan yerleşen Kadim Yunanlılar “Prokeratis” dedilerse de, tutmadı bu ad.
Fatih Sultan Mehmet, Kadı Hızır Bey Çelebi’ye burasını arpalık, yani makam ödeneği olarak tahsis etti. O günden sonra Kadı’nın Köyü denildi. Zamanla Kadıköyü, Kadıköy denilegeldi.
Celalzade Hızır Bey Çelebi, Nasrettin Hoca’nın kızının torunuydu.
MÖ 513’te Pers işgaline uğradı; sonra Romalıların eline geçmişti. Bir ara İskitler’e geçtiyse de, Bizanslılar onlardan aldı.
Kadim Yunanlılar, şimdiki Sarayburu’na kadar gelip ordan bakınca, Kalkedon halkını, “kör” diye nitelemişler; bu nitelemeden ötürü, burası “Körler Köyü” olarak anılmış... Bu, yalnızca bir söylence elbet.
Kurbağalı Dere çevresindeyse, Trakların yerleştikleri tarihçilerce belirtilir.
Bugün izi kalmamış olsa da, Kalkedon’un surlarla çevrili olduğu biliniyor. Şimdiki Rıhtım Caddesi’nin oralardan başlayıp Moda burnuna uzanan, burnu dönerek Yoğurtçukapı’ya, oradan da Altıyol’a varan bir surdur.
Surlar yıkılınca burada yaşamak güvensiz bulunduğundan nüfusu gelişmemiş bir köydü.
III. Selim döneminde Kadıköyü’nde yalnızca dört yüz hane bulunduğu bilinmektedir. Babüssaade Ağası, Osman Ağa’nın 1612 yılında yaptırdığı cami, hâlâ semtin en önemli yapılarındandır.
On dokuzuncu yüzyılda yapılan bir saptamaya göre, Kadıköyü’nde bin kadar ev vardı.