Malatya’da sabahları artık kuş seslerinden önce vinçlerin sesi duyuluyor.
Güneş kente doğmadan, o ağır demirlerin birbirine çarpan gürültüsü uyanıyor önce…
Kimine göre gürültü, kimine göre rahatsızlık ama bize göre artık bir şey daha: Umudun sesi.
Bu şehir, bir sabah ansızın yıkıldı.
O gün, hepimizin yüzüne aynı toz çöktü, hepimizin içi aynı anda buz kesti.
Ama insan dediğin garip bir varlık…
En umutsuz anında bile tutunacak bir şey buluyor.
Biz Malatyalılar, o tutunduğumuz şeyi vinçlerin kolunda, yükselen betonun gölgesinde bulduk.
Gündüzleri Çalışan Vinçler, Geceleri Üşüyen İnsanlar
Gündüz vakti kenti dolaşırken bir hareket, bir koşuşturma, bir çaba görüyoruz.
Kamyonlar dolusu kum, demir, çimento…
Bir yerlerde yıkım, başka bir yerde temel kazısı…
Kentin nabzı yeniden atıyor gibi.
Ama akşam çöktüğünde başka bir yüzü çıkıyor ortaya.
Gece ışıkları içinde dizili konteyner kentler…
Pencere arkasında ince bir ışık, içerde çayını üfleyen bir anne, ders çalışmaya çalışan bir çocuk, işten yorgun dönen bir baba…
Dışarıdan bakınca sıradan bir görüntü gibi, ama gerçeği bilen bilir:
Üç yıldır aynı odanın içinde büyüyen çocuklar var. Üç kıştır aynı sobanın etrafında ısınan aileler var.
Bu şehrin en büyük acısı, gündüz başka, gece başka görünmesidir.
Yıkılan Evler Değil, Yarım Kalan Hayatlar
Malatya’da dolaşırken sadece binalar yükselmiyor; aynı zamanda hayatlar yeniden kuruluyor.
Ama kimse bu sürecin kolay olduğunu söyleyemez.
Bir esnafla konuşuyorsun,
“Dükkan yok ki açayım” diyor.
Bir memurla konuşuyorsun,
“Elektrik gidip geliyor, internet zaten ayrı dert” diyor.
Bir anneyle konuşuyorsun,
“Kızım hâlâ eski evimizin önünden geçmek istemiyor” diyor.
Depremin yarası kâğıt üzerinde kapanmıyor.
Her insanın kalbinde ayrı ayrı iyileşmeyi bekleyen boşluklar var.
Ama Yine de… Bir Şey Var Bu Şehirde
Her şeye rağmen bu şehirde bir güç var.
Belki inat, belki sevgi, belki kader diyelim…
Malatya ne zaman yıkılsa, yeniden ayağa kalkmak için bir yol buluyor.
Ben bazen bir şantiye önünde durup uzun uzun izliyorum.
Vinç dönerken çıkardığı o metalik uğultu var ya…
İşte onun içinde bir şey gizli:
Umut.
Çünkü biliyorum ki, o vinç bugün dönerse, yarın bir çocuk kendi odasında uyanacak.
O beton bugün dökülürse, bir aile bir gün “yuvamıza kavuştuk” diyecek.
O demir bugün bağlanırsa, bir genç yeniden Malatya’da yaşamayı tercih edecek.
Bu Şehrin Umudu Betonla Değil, İnsanla Yükseliyor
Aslında Malatya’yı ayağa kaldıran şey inşaat değil.
İnşaat sadece araç.
Bu şehrin umudu; sabahın köründe işe yetişmeye çalışan işçide, konteynerde sobayı tutuşturan anne de, “burayı terk etmeyeceğim” diyen gençte, kalbinde memleket sevgisi taşıyan yaşlıda…
Umudu büyüten, bu şehirden vazgeçmeyen insanlar.