Malatya son üç yılda iki kez yıkıldı
Birincisi depremin enkazıyla,
İkincisi sessizce çekip giden insanların yokluğuyla.
Eskiden kalabalık çarşıların, gençlerle dolu parkların, dumanı tüten işyerlerinin olduğu sokaklarda şimdi bir sessizlik dolaşıyor.
“Bir gün geri dönerler” diye başlayan cümleler çok kuruldu ama gerçek başka:
Gidenlerin büyük kısmı artık dönmeyi düşünmüyor.
Gençler Neden Gitti?
Çünkü umut arıyorlardı.
Bir okul, bir iş, bir nefes alanı…
Konteynerde büyüyen bir hayatın geleceğe dair bıraktığı gölgeler herkesi başka kapılara yöneltti.
Bugün Malatya’da genç nüfusun azaldığını sadece rakamlardan değil, sokakların ruhundan anlıyoruz.
Esnaf Neden Dayanamadı?
Çünkü dükkânını açacağı bir yer kalmadı.
Kirasını karşılayamadı, elektriği bağlanmadı, müşterisi olmadı.
Yıllardır aynı çay ocağında sabahını açan esnafın bile başka şehirlere gidiş biletini aldığını duyar olduk.
Kalanlara Ne Oldu?
Kalanların yükü iki kat arttı.
Hem ekonomik hem psikolojik…
Bir yandan evini, işini, hayatını toparlamaya çalışıyor;
Bir yandan da “Bu şehir daha ne kadar eksilecek?” sorusuyla uyanıyor.
Malatya’nın geleceğinde bir risk sessizce büyüyor
Nüfus kaybı.
Bir şehir yalnız binalarla değil; insanıyla şehirdir.
Ve insanlar gidince, geride kalan sokaklar ne kadar yenilenirse yenilensin, eski sesini bulamıyor.