1 Şubat 1930 yılında yeryüzüne merhaba diyen Muzaffer Buyrukçu, yazarların ve şairlerin de günlük yaşamına ilişkin haberlerin yazılmasını savunurdu.
“Gürültülü Birkaç Saat” adlı romanında bu konuya değinir. Nasıl ki futbolcuların, sinema oyuncularının, ses ve sahne sanatçılarının yaşamları birtakım haberlere konu oluyorsa, gazeteler onlara çarşaf çarşaf sayfa ayırıyorsa, edebiyatçılar da magazin haberlerinde yer almalıydı.
Tabii onun kast ettiği pespaye bir magazin değildi...
Buyrukçu’nun günlükleri bir anlamda bu işlevi yerine getiriyordu. Üstat kendi çevresindeki ünlülerin günlük yaşamdaki görüntülerine, konuşmalarına, tutkularına, tartışmalarına, kavgalarına, aile yaşamlarına ayna tutuyordu. Doğaldır ki, kendiyle ilişkileri çerçevesinde başkalarını anlatıyordu.
Yazdıklarının hepsinde edebi bir tat vardı. Bir hikâye tadı alarak, ilgiyle, merakla okuyordunuz onun günlüklerini. Kitaplarını severek okuduğunuz kimselerin günlük yaşamdaki hallerini öğreniyordunuz.
Yanılmıyorsam ilk kez, Koza Yayınları arasında yayımlandı bazı günlükler: “Arkası Yarın”.
Daha sonra geniş olarak, Adam Yayıncılık’ta çıktı: “Dillerinde Dünya”.
Yalnızca Orhan Kemal’le ilgili günlerini de ayrı bir kitap yapmıştı usta: “Arkadaş Anılarında Orhan Kemal”.
Buyrukçu’nun son yıllarında da Kültür Bakanlığı’nca iki cilt halinde yayımlandı “Günlükler”...
Doğum günü yaklaşırken, biraz özlem gidermek amacıyla Kültür Bakanlığı’nın yayımladığı kitaplara bir göz attım... Hâlâ taptaze, capcanlı, hâlâ ilgiyle okunuyor.
28.9.1973 tarihli günlük müthiş keyifli! Kadim arkadaşları Cemal Süreya ve Tahsin Saraç’a ateş püskürüyor Buyrukçu.
O yıllarda yayımlanan “Mağara” kitabını atlayıp Selçuk Baran’ın “Haziran” adlı kitabına Türk Dil Kurumu öykü ödülü verdikleri için!...
“Mağara” gerçekten yayımlandığı yılın en usta işi kitaplarındandı. Belki de bu değerde tek hikâye kitabıydı.
Gelgelelim, Dil Kurumu değerlendirme kurulunda elenmiş...
O kadar kızıyor ki kuruldaki iki dostuna; bir daha görüşmemek üzere silip atıyor o gün!
Ama ben onları tanıdığımda özellikle Cemal Süreya ile can ciğerdi hâlâ! Sırdaştılar... Sonra ne olmuştu da, Buyrukçu’nun gönlünü almıştı Cemal Süreya?
Ah, yaşıyor olsalardı da, sorsaydık bunu onlara!
SALÂH BİRSEL’E TEŞEKKÜR BORCUYLA!
Edebiyat dünyasında eski ustalar sizi okumuyorsa yazdıklarınızdan kuşkulanabilirsiniz...
Üstat Salâh Birsel hakkımızda teveccüh gösteren edebiyatçılardan biriydi.
Bunu, yüz yüzeyken hiç söylemedi. Hep başkalarından işitirdim. “Salah Birsel seni beğeniyor,” derlerdi. Türk Dil Kurumu Ödülüne katıldığım zaman, kitabımın mutlaka kazanması uğruna, değerlendirme kuruluna oyun oynamış: Kitabıma yüz puan verirken, ötekilere hiç puan vermemiş. Bunu da çok sonraları, Cemal Süreya’dan duymuştum. (O da aynı kuruldaydı.) “Biz kaç verirsek verelim, seni yakalayamadı rakiplerin” demişti.
Hikâyelerimle ilgili sevgi sözcüklerini bu kez de deneme tadında kâğıda dökmüş üstat.
Anısına saygılarımla!
Yazıyı paylaşan Güneş Çelik’e de teşekkür.