Kalender, Kadıköy’ün Moda semtine değer katan simalardan biri... Kendileri komşumuz olur. Sokaklarımız yan yana... Ne zaman karşılaşsak, Babıali’nin eski ustalarıyla ilgili anılar, kısa öyküler anlatır ki, tadından yenmez!
Kalender, Babıali’den gelme bir çizgi efendisi. İki anlamda da efendi: Hem çizgiye hükmedişiyle, hem de gün görmüş, üstatların rahle-i tedrisinden geçmiş çelebi kişiliğiyle...
Kalender kafasında öteden beri, üç kitaptan oluşan bir dizi tasarısı taşıyordu: Kitapların adları şöyle olacaktı: “Ben Adamı Çizerim”, “Ben Adamı Boyarım”, “Ben Adamı Silerim”.
Geçen hafla, bu dizinin ilk kitabı hayatımıza katıldı: “Ben Adamı Çizerim”.
Kitaplarımızı almak üzere, yine karikatürist arkadaşım Akdağ Saydut ile Kalender’i çalışma evinde ziyaret ettik. Üstadın unutulmaz anekdotlar denizinde keyifle kulaç attık.
İşte o anekdotlardan biri:
Karikatür sanatının tartışma götürmez efendilerinden Bedri Koraman bir gün Süleyman Demirel’in basın toplantısına katılır. Toplantının yapılacağı salonda o zamanki Babıali’nin kalburüstü yazar ve çizerleri vardır. Demirel’in çok önemli açıklamalar yapması beklenmektedir.
Az sonra Süleyman Demirel olanca haşmeti ve maiyetiyle salona girer. Kendisi için konulmuş masanın başına geçer. Bir an durur, kalabalık salona bir göz atar. Herkes onun ağzına bakmaktadır.
Demirel doğrudan, kendisini çizmeye hazırlanan Bedri’ye seslenir.
“Bedri Bey, artık şu borcunuzu ödeyiniz!”
Bedri Koraman donup kalır!
Orada bulunanlar bakışlarını Bedri Koraman’a çevirip merakla bakmaya başlar. Demirel ile Koraman arasında nasıl bir alacak verecek ilişkisi var acaba, diyerek...
Bu sorunun yanıtını Bedri de merak etmektedir aslında. Şaşkınlık içinde;
“Beyefendi, ne borcu?” diye sorar.
Demirel gayet ciddi:
“Efendim yıllardır çiziyorsunuz beni. Sayemde paralar kazanıyorsunuz. Benim sayemde kazanılmış paralardan tarafıma hiçbir telif, hiçbir ücret ödemiyorsunuz! Sizden telif alacağım var!”
Bu açıklama üzerine, meraktan gerilmiş olan salonda ipler kopar!
Günün karikatüristi Öznur Kalender’i anılar, portreler dizisinin bu ilk albümünden ötürü kutluyor; ellerin dert görmesin, diyoruz.
CELİLE HANIM İLE YAHYA KEMAL
Atatürk’ün onu bağışlamasına, mebus seçilmesine yardımcı olmasına karşın, Hariciye’nin kapıları Yahya Kemal’e kapalıydı. Oysa şairin gönlünde hep yeniden elçilik görevine atanma isteği vardı.
Atatürk zamanında kapanan Hariciye kapısı, İnönü zamanında da açılmamıştı. Ta, 1948’e kadar... Çünkü sabıkalıydı; Ankara’ya haber vermeden İspanya’yı, yani görev yerini terk ederek Fransa’ya kaçmıştı.
Aradan yıllar geçip koşullar değişince, Yahya Kemal yeniden Hariciyeye başvurup görev istedi. Pakistan elçiliğine atanmayı bekliyordu.
Yıl, 1948.
Yahya Kemal, Ankara’da heyecan içinde, her an Dışişlerine çağrılmayı beklediği günlerde, Celile Hanım onu arayarak görüşme isteğinde bulunmuştu.
Kadıncağızın derdi, yıllar önce küllenmiş bir aşkı yeniden alevlendirmek değil; mahpus damlarında gençliğini tüketen oğlu için bir şeyler yapabilmenin yolunu araştırmaktı.
Sabah akşam Bakanlığa çağrılmayı bekleyen Yahya Kemal, bu görüşme talebi üzerine Dışişleri yetkililerinden Fuat Bayramoğlu’nu arayarak bilgi verdi: “Fuat, eski mahbubem Ankara’da, izin verirseniz bugün onunla olacağım.”
“Eski mahbubem” dediği, Celile Hanım’dı.
Buluşup görüştüler. Celile Hanım’ın oğlu için yardım talebine karşı ilgisiz kalmayı yeğledi üstat. Olası ki, komünist bir şaire yardımcı olmaktan da korkuyordu... Zaten kendi durumu kritikti: Yıllardır özlemini çektiği göreve çağrılmayı beklerken, bir komüniste yardımcı olmak, Ankara’nın gözünde durumunu sarsabilirdi!
İşte bu korkuyla, “eski mahbubesi”ni anlamazdan geldi. Ona bir kez daha sırtını döndü Yahya Kemal.
Gençlik ve güzelliğini geçmiş yılların rüzgârı önünde savurmuş olan Celile Hanım, Ankara’dan eli boş döndü o gün.
Yahya Kemal’se bu buluşmadan birkaç gün sonra Büyükelçi olarak Pakistan’a yollandı.