Bursa Gemlik'te gözlerini dünyaya açmıştı. Yıl, 1926. Babası Karayolları mühendisiydi; Doğu illerinde görev yapıyordu. Bu nedenle, çocukluğu hep sert iklimlerde, karlar ülkesinde geçti. Onun çocukluğu, sonsuz bir beyazlıktı denilse yanlış olmaz.

İlkokula başladığında Karaköse'de bulunuyorlardı. Türkiye'nin öteki ucu olan o karlar ülkesine kitap gelmiyordu. Gazetelerin üzerindeki tarih hep bir ay öncesini gösterirdi. Sinema yoktu, tiyatro yoktu. Evlerde radyo sesi duymak olanaksızdı! Yanlarında getirdikleri eski kitapları dönüp bir daha, bir daha okuyorlardı.

Evden çıkıp sokaklarda oyun oynamak için bile bütün kış boyunca baharın gelişini beklemek zorundaydı!

Baharın kapısı aralanır aralanmaz, büyük bir özlemle kendini kırlara atıyor, doyasıya oyunlar oynuyordu arkadaşlarıyla.

Uzun kış mevsiminden sonra yalnızca çocuklar değil, yetişkinler de soluğu bağda bahçede alıyordu elbet. Kilerinde ekmeği tükenen kadınlar tandır yakıp ekmek pişiriyorlardı. En büyük zevklerinden biri, komşunun bahçesine geçip öteki çocuklarla birlikte, yağlı ekmek dürümü yemekti.

O gün bir ara evde annesiyle babası konuşurlarken işitmişti: Kasabanın eczacısı, oğluna sünnet düğünü yapacaktı; ailece düğüne davetliydiler... Davul zurna eşliğinde halaylar çekilecek, kuzular çevrilecek, kazan dolusu pilav pişecek, zerde tatlısı yenilecekti... Tam da onun çocuk gönlüne göre bir şölen yaşanacaktı!

O sevinç içinde kendini evden dışarı attı.

Hava güzeldi. Kendisi gibi kasabanın öbür çocukları da tümden dışarı uğramıştı!

Hep birlikte kırlarda yerelması söktüler, pınarda kütür kütür yıkayıp yediler. Yiyemediklerini ceplerine doldurup taşıdılar.

Sonra yükseklere çıkıp ışkın kırdılar. Işkınları soyup ekşi ekşi, ağızları sulanarak keyifle yediler. Sonra ateş yakıp sütlü yeşil buğday başaklarını pişirip, ufalayıp yediler.

Bir yandan ağızları sürekli bir şeyler öğütürken, bir yandan da aralarında oyunlar oynuyor, çocuk olmanın tadını çıkarıyorlardı.

Akşama doğru eve dönmeden önce yine komşu bahçesine uğradı. Komşu hanımlar toplanmış hamur açıyor, tandırda ekmek pişiriyorlardı. Ev sahipleri olan hanımın yanında bir çanak dolusu eritilmiş tereyağı vardı. Kaz tüyünü yağa batırıp sıcak ekmeklere sürüyor, arasına yeşil soğan koyup dürüm yapıyordu. O da sıraya girdi; yağlanmış dürümünü alıp keyifle yemeye koyuldu.

Yağlı ekmeği yiyip bitirince, mahalle çeşmesinden kana kana su içti. Akşam karanlığı düşmeden önce eve yollandı.

Kapıdan girdiğinde şaşırıp kaldı öylece.!

Annesiyle babası düğün için giyinip kuşanmış çıkmak üzereydi!

Donakaldı çocuk!

Artık hazırlanıp yetişmesi çok zordu!

Arkadaşlarıyla bütün gün oynarken ailece düğüne gidecekleri aklından çıkmıştı!

Daha da kötüsü, karnını yer elması, ışkın, yağlı dürümle doyurmuştu. Yiyecek yeri kalmamıştı artık...

Kuzu çevirmesi, zerde tatlısı, kazanla pişmiş pilav gözlerinin önünden geçerken, bunları yiyememenin acısı gözyaşı olup akıyordu yanaklarına doğru.

Yaşamına renk katacak o masal düğününü kaçırmanın acısını hiç, ama hiç unutmayacaktı.

Kızın adı Nezihe Meriç'ti.