O gün yine aksiliği üzerindeydi üstadın...
Önceden telefon etmiş, kendisiyle konuşmak istediğimi söylemiştim. Kadıköy rıhtımına bakan, uğrak yeri olan kahvehaneye gelmemi söylemişti.
Dediği gün ve saatte, dediği kahvehaneye gittim. Çay ısmarladı. Çaylarımızı içerken konuya girdim...
Konuşuyordu; sorduklarımı yanıtlıyordu ama... Sesini kayda almamı ya da not tutmamı istemiyordu. Başka bir deyişle, atı yokuşa sürüyordu üstat. Anlattıkları şeyler ilginçti. Mutlaka kayda geçmeliydi; gelgelelim izin vermiyordu!
Söylediklerini aklıma yazmaktan başka çare yoktu. Bunun tek sakıncası, Dağlarca çıkıp, “Ben böyle söylememiştim” diyebilirdi. Onu da o zaman düşünürdük artık...
Birlikte oturduğumuz sürece, ondan duymak istediklerimi hakkıyla anlattı.
O arada, birkaç poz fotoğrafını çekmek için elimi makineye attığımda, buna da izin vermedi.
“Niye çekeceksin?” diye sordu.
Aklıma muzipçe yanıtlar geliyordu.
“Üstat,” dedim, “gelecek kuşaklar sizi tanımak isteyecektir.”
“Ne olacak tanıyacaklar da? Şiirlerimi okusunlar yeter!”
“Şiirlerinizi okudukça, yüzünüzü tanımak isteyecekler...”
Aslında beni anlıyordu. Ama dedim ya, atı yokuşa sürmek istiyordu...
“Tanrı’nın da yüzünü görmüyor insanlar, ama Tanrı’nın varlığına inanıyorlar, değil mi?”
Koca şairin, benden daha muzip olduğu, ama bunu bütün ciddiyetiyle sergilediği kesindi.
Sonra nasıl olduysa, birkaç poz resmini çekmeme izin verdi.
Ancak yine bir koşulu vardı:
Gözünün biri çıkmasın istiyordu. Çünkü fotoğrafta görünmesini istemediği sağ gözü küçülmeye başlamıştı. Belli ki mustaripti bu durumdan. Yüzünün bir yanını gölgede bırakacak biçimde çektim...
Sonra o duyguyu aştı sanırım. Çekilen bütün fotoğraflarında gözünün biri gittikçe küçülüyordu.
“O İŞİ YAPARKEN...”
Genç, güzel, neşeli, esprili, Vedat Günyol hayranı bir iş kadınıydı. Hoca’yı zaman zaman ziyaret eder, onun dostluğunu kazanmaya özen gösterirdi.
Gelgelelim genç kadının telefonu hiç susmuyordu. Hoca’nın tatlı söyleşilerinden yararlanmak istiyor, o konuşurken ağzına bakıyordu ama, telefonu fırsat vermiyordu.
Hoca yeniliklere kapalı biri değildi; ama teknoloji delisi hiç değildi. GSM denen bu zımbırtıyı cebine koymuşluğu yoktu. Bilgisayarı da olmamıştı. İnternet de onun semtine uğramamıştı. Çevresinde kullananları görüyordu, ama öğrenmek için pek fırsatı olmamıştı. Alacak olsa parası var mıydı, o da ayrı konu.
Onun ömrü yazılı kültürün ardında geçmişti... İstanbul Türkçesinin baş ustalarındandı. Yakın yıllara kadar, o, kusursuz Fransızcasının yanına İngilizceyi eklemiş, onun da yanına İtalyancayı koymuştu.
Güzel kadının sık sık masadan kalkıp telefonla konuşmasını yadırgasa da, hoşgörüyle karşılıyordu. Her şeyden önce evine konuk gelen biriydi. İkide bir söyleşiye su katmasını sorun etmiyordu.
Ama yedinci sekizinci telefondan sonra dayanamadı Vedat Hoca! O, kendine özgü alaycılığı ve inceliğiyle, kadına şunu sordu:
“Affedersiniz, siz o işi yaparken telefon gelirse ne yapıyorsunuz?”
Kadın ince alayı anlamış ama, bozuntuya vermeden yanıtlamıştı Hoca’yı:
“Aşk olsun Hocam! Hiç zevkimi böler miyim? Tabii ki kapatıyorum telefonu...”