Erol Günaydın'ın, henüz Erol Günaydın olmadığı gençlik dönemindeydi. Adını sanını kimseler bilmiyordu. Ankara'da, Muhsin Ertuğrul'un yönettiği tiyatro kurumundaki bir oyunda figüran olarak küçük bir rol kapmış, orada var olmaya çabalıyordu. Bir ağacın yaprağına konmuş küçücük bir kelebek gibi!
Figüranlıktan eline geçen parayla ne yattığı otelin ücretini tam olarak ödeyebiliyor, ne de yeterince karnını doyurabiliyordu genç adam...
Tam o günlerde işte, karnını doyurması için bir fırsat çıkmıştı oynadığı oyunda. Oyunun bir sahnesinde, önüne bir tabak pilav konuyordu. Bizimki de, rol gereğiymiş gibi, önündeki pilavı usul usul yiyor, o gece oteline karnı tok olarak dönüyordu.
Bu sahnede oyuncu arkadaşları onu dehşetle izliyor; ama her akşam aynı şey yineleniyordu. Çünkü tiyatronun kurallarına göre oyuncular, dekor olarak konulan yiyecekleri tüketemezlerdi.
Her akşam yinelenen bu dekor yemelere alışamıyorlardı bir türlü... Sonunda dayanamayıp olayı tiyatronun genel yönetmenine şikâyet ettiler.
-Efendim, bu adam dekoru yiyor! dediler.
Muhsin Ertuğrul, oyuncularının bu haklı şikâyetini kaygıyla karşılamış; ama herhangi bir yorumda bulunmamıştı.
Ertesi akşam aynı oyunun pilav yeme sahnesi bir kez daha yinelenmişti.
Gelgelelim figüran Erol Günaydın'ın yediği pilavda bir değişiklik vardı. Pilav sıcaktı. Günaydın daha bir iştahla yemişti yemeğini. Dahası pilav tabağının yanında bir küçük paket vardı. Belli etmeksizin o paketi parmağıyla yoklayan oyuncu, pilavın yanı sıra masaya irmik helvası da konulmuş olduğunu anlamakta gecikmedi!
Şikâyet üzerine Muhsin Ertuğrul biraz düşününce, dekoru yiyen figüranın, eline geçen parayla karnını doyurmaktan yoksun kaldığını çözmüştü!
Ertesi gün otele bir telefon geldi; genç oyuncuya, tiyatroda kadrolu bir iş verilecekti... Ancak bunun için yönetime bir dilekçeyle başvurması gerekiyordu. Dilekçeye pul da yapıştırmalıydı...
Dilekçeyi yazdı genç adam; pul alabilmek için de o gün gidip sırtındaki pardösüyü sattı!
GÖZDAĞI VERMEK
Bilindiği gibi, eskiden savaşlarda dağların stratejik önemi büyüktü. Savaşa başlamadan önce dağların durumu incelenir, mevzilerin seçilmesi, ulaşımda engelleyici rolü ince ince hesaplanırdı. Bu özellikleriyle, yüksek ve yalçın dağlar komutanların gözünü korkuturdu. Gözdağı deyiminin buradan kaynaklandığı ileri sürülür.
Bir de hikâye anlatılır bununla ilgili.
Vaktiyle fırsatçı bir Tatar Ağası, arabasıyla taşıdığı yolcuların biletine onar altın zam yapmış. Neden biletlerin fiyatını yükselttin diye soranlara da, karşılarında yükselen dağı göstererek:
- Şu dağı görüyor musunuz, şu dağı? demiş. Bu dağlardan selametle geçmek kolay değildir: Kurt Boğazı var, Çakal Deresi var, Ecel Geçidi var, Şeytan Köprüsü var. Dahası, insanı donuna kadar soyan eşkıya takımı var. Sizden aldığım onar altını eşkıyaya rüşvet vereceğim; yoksa pırasa gibi doğrarlar bizi. Canı isteyen binsin arabama, istemeyen binmesin. Kimileri yalvarırmış biraz indirim yapması için. Ama Tatar Ağası, dağı göstererek gözlerini korkuturmuş...
Gerçekteyse Tatar Ağası eşkıyanın gereksinimi olan yiyecekleri onlara taşıyarak fazladan kazanç sağlarmış... derler.