Çocukluk ve ilk gençlik yıllarımızda, Malatya’da uzun ve sert kışlar olurdu. Yağan karlar evlerin kapılarını örterdi nerdeyse. Damlardaki karlar kürelenir, bir tepecik oluşturur, çocuklar dam[1]dan karların üstüne atlardı. Yağan karlar, bahara kadar erimezdi bazen... Bazen köy yolları karlarla kapanır, ardiyelerde odun bulunmaz, köylüler katırlarla dağdan odun indiremez olur; kentte yakacak sıkıntısı yaşanırdı. Böyle odun kıtlığı yaşanan bir kış mevsiminde, avlu[1]muzu süsleyen salkımsöğüdü kestirerek biraz olsun sobamızı canlandırmıştık. Adana sıcağına alışkın olan Demirtaş Ceyhun böyle sert geçen bir kış mevsiminde Malatya’da bulunuyormuş. Havalar dondurucu derecede soğuk, ama ya[1]kacak bir şey yok... “Komşumuzun balkonuyla bizim dairenin balkonu yan yanaydı,” diye anlatmıştı. “Komşu balkonuna odunları istiflemiş, ordan alıp yakıyor. Bizse evde donuyoruz! Arada bir gözümü karartıp komşunun balkonundan birkaç odun parçası alıp donmaktan kurtuluyorduk... Umarım he[1]lal ederler.” Sözün burasında takılırdım ona: “Aşk olsun Demirtaş abi! Neden ben[1]den istemedin? Haber iletmen yeterdi...” Ciddiye alırdı takılmamı: “Necati, o zaman seni tanımıyordum ki... Nasıl isterim?” “Yahu tanışmak şart mı? İki kucak odu[1]nu kim istese verirler bizim orda. Lafı bile olmaz...” Hoşuna giderdi bu sözüm; kediler gibi gözlerini bir çizgi haline getiren gülümse[1]meyle: “Doğruuu! Tanışmak mı lazım?” diyerek kahkahayı basardı