1812 - 1870 yılları arasında yaşamıştı.
Yoksul bir alenin çocuğuydu. Babası sürekli borç içinde yaşıyor, alacaklılardan kaçmak için sık sık ev değiştiriyor; hapse atılıyordu.
İki yıl kadar okula gitti, ama asıl annesinden öğrendi okuyup yazmayı. Bir avukatın yanında çalışıyordu.
Kendi kendine steno öğrendi. On dokuz yaşında bir gazetede yazılar yazmaya başladı.
Yirmi iki yaşında ilk kitabını çıkardığında, utancından saklanmıştı; çünkü herkesin kendisiyle alay edeceğini sanıyordu. Yayıncıya gizlice göndermişti.
(Christmas Carol). Oysa bir günde bin tane sattı bu kitap! Herkes birbirine soruyordu:
“Yeni çıkan küçük kitabı aldın mı?”
“Bir tane edinebildim!”
Ertesi gün yayınevi, elli bin kitap daha sürdü piyasaya. Bu böyle sürüp gitti.
Ne var ki, bunca satan kitaptan eline geçen telif ücreti koca bir sıfırdı!
Bu kitaptan sonra kaleme aldığı hikâyelerine de para ödenmedi.
Bu durum onu yazmaktan alıkoymadı.
İlk aldığı telifse sadece beş dolardı!
Yazdığı kitaplar dünyanın hemen hemen tüm dillerine çevriliyordu. “David Copperfield”, Mister Pickwick’in Serüvenleri”, “Antikacı Dükkânı”, “Oliver Twist’in Serüvenleri”, “İki Şehrin Hikâyesi”, “Kasvetli Ev” vs.
Artık yayıncılar peşinden koşuyor; kitaplarındaki her sözcük için on beş dolar tutarında bir telif ödüyorlardı!
Charles Dickens’ın yıllık geliri, o dönemde ABD Başkanı’nın bir yılda aldığı paranın on katıydı!

İKİ AYAĞI BİR PABUCA GİRMEK

Durumun çok sıkışık olduğunu anlatmakta kullanılan bu deyimin hikâyesi, Osmanlı döneminin mahalle baskınlarına uzanır.
Ahmet Rasim usta tatlı bir dille hikâye eder o baskınları.
Başlarında eli fenerli mahalle imamıyla, beli kuşaklı, başı fesli, gözü dönmüş bir kalabalık, ahşap bir evin çevresini kuşatarak kapısını yumruklar...
Evin sahibesi hatun, eve adam almıştır. Gecenin bir vaktinde kapı gümbürtüsüyle kendine gelen adam, alelacele giysilerini giymeye çalışır.
O telaş ve karanlık içinde, ayakkabısının tekini iki ayağıyla birden giymeye çalışırken zaman yitirir, kapı kırılır, mahalleli eve doluşur.
Daha sonra bu olayı arkadaşına anlatırken yakalanış nedenini açıklar:
-Sorma birader, iki ayağım bir pabuca girdi!

MÜZİK DÂHİSİYDİ, GIDASIZLIKTAN ÖLDÜ!

Müzik dâhisi Mozart o kadar yoksuldu ki, oturduğu berbat odayı ısıtabilmek için odun alamıyor, elleri donmasın diye yün çoraplar geçirerek çalışıyordu. Bu durumdayken adını ölümsüzleştiren besteler yapıyordu.
Gelgelelim soğuk, açlık, gıdasızlık gücünü tüketiyordu. O büyük yetenek, otuz beş yaşında, yeterli besin alamadığı için öldü!
Yoksullar gibi gömüldü. Cenaze gideri yalnızca üç dolar on sent tutarındaydı. Çam tahtasından tabutunun ardında yalnızca altı kişi vardı.
Yağmur başlayınca onlar da mezarlığa kadar gitmekten korkarak geri döndü.