Bundan yirmi yıl önce, bir mektubun cevabını haftalarca beklerken sahip olduğumuz o vakur sabır nereye gitti? Bugün, bir internet sayfasının üç saniye geç açılmasına tahammül edemeyen, asansörün kapısını kapatma düğmesine defalarca basan "hız arsızı" bir topluma dönüştük.

Her Şey Bir "Tık" Mesafesinde, Ama Huzur Kaç Kilometre Ötede?

Hayatın her alanında bir yere yetişmeye çalışıyoruz. Akıllı telefonlarımız elimizde, aynı anda hem yemek yiyor hem de dünyadaki tüm felaketleri takip ediyoruz. Bilgiye ulaşmak artık çok kolay; ancak o bilgiyi sindirecek, üzerine düşünecek ve ondan bir bilgelik devşirecek "zamanımız" yok. Çünkü bir sonraki bildirimin sesi çoktan kulağımızda çınlamaya başladı.

Hızın olduğu yerde derinlik olmaz. Su hızlı akarsa yatağını oyar ama içinde hayat barındıramaz. Biz de hayatın içinde öylece sürükleniyoruz. Bir manzarayı izlemek yerine, o manzaranın fotoğrafını çekip "beğeni" yağmuruna sunmayı tercih ediyoruz. Anı yaşamak, yerini anı belgeleyip başkalarına kanıtlamaya bıraktı.

Kendimize Ayırdığımız O Boşluk

Eskiden "can sıkıntısı" diye bir kavram vardı ve bu aslında yaratıcılığın anahtarıydı. İnsan canı sıkıldığında düşünür, hayal kurar, kendi içine dönerdi. Şimdi ise canımızın sıkılmasına izin dahi vermiyoruz; ilk boşlukta elimiz o parlak cam ekranlara gidiyor.

Belki de modern insanın en büyük devrimi, bir süreliğine "hiçbir şey yapmamak" olacaktır. Telefonu diğer odada bırakıp sadece pencereden dışarı bakmak, bir fincan kahvenin kokusunu gerçekten içine çekmek...

Çünkü unutmayın; hayat, biz bir sonraki ana yetişmeye çalışırken kaçırdığımız o "şimdi"den ibaret.