Malatya artık sadece bir şehir değil.
Bir sabrın adı.
Bir bekleyişin adresi.
Depremin üzerinden zaman geçti. Takvimler değişti. Mevsimler döndü. Ama bazı evlerin kapısı hâlâ konteynere açılıyor. Bazı esnafın sabah duası hâlâ aynı: “Bugün siftah yapabilecek miyim?”
Şehir fiziken ayağa kalkmaya çalışıyor, evet. Vinçler çalışıyor, beton dökülüyor, projeler açıklanıyor. Ama Malatya’nın asıl ihtiyacı sadece bina değil; güven, huzur ve ekonomik nefes.
Bugün çarşıya inin, bir esnafın gözünün içine bakın. Size rakam anlatmaz. Size umut anlatır. Ama o umudun altı dolu mu, işte mesele orada.
Aidatlar artıyor. Isınma bedelleri cep yakıyor. Kiralar zaten ayrı bir başlık. Asgari ücretle geçinmeye çalışan bir aile için matematik artık basit değil. Gelir belli, gider belirsiz.
Malatya güçlü bir şehir. Bunu tarih boyunca defalarca gösterdi. Ama güçlü olmak, her yükü sessizce taşımak demek değildir. Bazen güçlü olmak, “Bu yük ağır” diyebilmektir.
Bugün mesele siyaset değil.
Bugün mesele parti değil.
Bugün mesele geçim.
Bir şehir yeniden kurulurken sadece binalar yükselmez. Adalet duygusu da yükselmeli. Eşitlik hissi de artmalı. İnsan “yalnız değilim” diyebilmeli.
Malatya yoruldu.
Ama Malatya pes etmedi.
Sorulması gereken soru şu:
Biz bu şehri sadece ayağa mı kaldırıyoruz, yoksa gerçekten yaşanabilir hâle mi getiriyoruz?
Çünkü beton dayanıklıdır.
Ama umut kırılgandır.