Malatya’ya kar yağdı.
Öyle usul usul romantik bir kar değil… Tipisiyle, soğuğuyla, sabahın köründe gelen “okullar tatil” mesajıyla birlikte gelen gerçek bir kış yüzü.
Çocuklar sevindi.
Veliler panik yaptı.
Sürücüler frene bastı.
Belediyeler alarma geçti.
Ve biz yine aynı soruyu sorduk:
Kar sürpriz miydi?
Her yıl yağan, takvimde yeri belli olan bir mevsim olayını hâlâ “ani gelişen durum” gibi karşılıyoruz. Oysa Malatya’da kış, misafir değil; ev sahibi. Darende’de, Hekimhan’da, Pütürge’de karın ne demek olduğunu bilmeyen yok. Ama ne zaman ilk yoğun yağış gelse, şehir adeta nefesini tutuyor.
Yollar kapanıyor.
TIR’lar yolda kalıyor.
Sabah erken saatlerde tatil kararları geliyor.
Vatandaş sosyal medyada “Yarın tatil mi?” diye arama yapıyor.
Aslında mesele kar değil.
Mesele hazırlık.
Depremden sonra yaralarını sarmaya çalışan bir şehirde yaşıyoruz. Altyapı hassas, yollar yorgun, insanlar zaten psikolojik olarak kırılgan. Böyle bir tabloda kar sadece beyaz bir örtü değil; sistemin dayanıklılık testidir.
Kar yağdığında iki şey ortaya çıkar:
Şehrin refleksi ve vatandaşın sabrı.
Bir yanda tuzlama ekipleri, diğer yanda zincirsiz yola çıkan sürücüler… Bir yanda “okullar neden geç tatil edildi?” eleştirileri, diğer yanda “bu kadar da olmaz” serzenişleri.
Ama belki de sormamız gereken soru şu:
Kar yağınca hayat neden duruyor?
Oysa kar; çocuk için mutluluk, çiftçi için bereket, barajlar için umut demek. Ama şehir planlaması güçlü değilse, ulaşım altyapısı kırılgansa, koordinasyon zayıfsa kar romantik değil, stresli olur.
Belki artık “kar tatili olacak mı?” sorusunu konuşmak yerine,
“Kar geldiğinde şehir nasıl akmaya devam eder?” sorusunu konuşmalıyız.
Çünkü mesele beyaz örtü değil.
Mesele, o örtünün altında ne kadar hazır olduğumuz.
Malatya kışı bilir.
Ama artık sadece bilmek yetmez.
Hazır olmak gerekir.
Ve kar her yağdığında bize aynı şeyi fısıldar:
Doğa sürpriz yapmaz.
Hazırlıksız olan biziz.