İki hekim: Ceyhun Atuf Kansu ve Muzaffer Hacıhasanoğlu... Biri şair, öteki hikâyeci.
Kansu, çocuk hastalıkları uzmanıydı; Hacıhasanoğlu, iç hastalıkları uzmanı.
İkisi de, hekim sayısının çok az, hastalıkların pek yaygın olduğu dönemlerde mesleklerini icra ettiler. İkisi de idealistti. Halkın dertlerini kendi dertleri gibi gördüler. İkisi de, hekimlik mesleğini sınıf atlama aracı yapmadı; hiçbir zaman mal mülk peşinde olmadılar.
Muzaffer Hacıhasanoğlu'nu, memleketimizde görev yapması dolayısıyla biraz daha yakından tanıdım. Muayene ettiği hastalarına, aynı şikâyetle bir daha gelirlerse, reçeteyi yanlarında getirmelerini tembihlerdi. "Reçeteyi getirin ki, sonraki gelişlerinizde muayene ücreti ödemeyesiniz," derdi.
Kimi hastalardan ilk gelişlerinde de ücret almadığının tanıklarından biriyim.
Geçenlerde karikatürist arkadaşım Akdağ Saydut anlattı: Onu da çocukluğunda, Ceyhun Atuf Kansu tedavi etmiş... O yıllarda, "örfi hastalığına" yakalanan çocuklar ardıç katranıyla iyileştiriliyormuş.
Ceyhun Atuf Kansu Samsun'da çalışıyor, ama çocuk doktoru bulunmadığından, çevre il ve ilçelerden Samsun'a hasta çocuklar taşınıyor...
Ceyhun Atuf, uzaktan gelen hasta yakınlarını sıkı sıkıya tembihliyor:
"Çevrenizde bu hastalığa yakalanan çocuklar olursa, aynı reçeteyi uygulayın. Buraya kadar gelmenize gerek yok!"
Oysa kendisine ne kadar çok hasta gelirse, o kadar çok kazanacaktı!
İki hekimin başka ortak özellikleri de vardı: İkisi de, su katılmamış birer Atatürkçüydü.