Hayatın birçok alanındaki acılar, dramlar, trajediler gibi evlat acısı da edebiyata malzeme olur.
Recaizade Mahmut Ekrem’in ilk oğlu Nijad (Ercüment Ekrem’in abisi) on dört yaşında ölmüş, ölümüyle bilrikte babasını ömrünün sonuna kadar bir keder kuyusunun içine atmıştı:
Dağda kırda rast getirsem bir dere
Gözyaşlarımı akıtarak çağlarım.
Yollardaki ufak ufak izlere
Senin sanıp bakar bakar ağlarım. (...)
Bu ayrılık bana yaman geldi pek,
Ruhum hasta, kırık kolum kanadım.
Ya gel bana, ya oraya beni çek
Gözüm nûru, oğulcuğum, Nijat’ım!
Oğlunun ölümünden sonra karısıyla birlikte Büyükada’ya çekilen Recaizade, ölünceye dek burada münzevi bir yaşam sürdü.
Üstadın ikinci oğlunun adı Ercüment Ekrem’di, malum.
Süleyman Nazif bir gün Ercüment Ekrem’e şöyle sataşacaktı:
- Seni tanıdıktan sonra, babanın, Nijad’ın ölümüne neden o kadar yandığını daha iyi anladım.
Özgürlük şairi Namık Kemal de torun acısıyla kavrulmuştu. Oğlu Ekrem Bolayır’ın oğlu, musiki öğretmenine âşık olmuş, karşılık göremeyince tabancayla kendine kıymıştı!
Bir başka acılı baba Abdülhak Hamit’ti. Kendi gibi hariciyeci olan oğlunun ölümünü dört ay boyunca (bir yerine inme inmesin diye) gizlediler Makber şairinden... Her sorduğunda hasta denilerek, ölüm haberine alıştırmaya çalıştılar.
Abdülhak Hüseyin öldüğü zaman, ABD Maslahatgüzarıydı.
İkinci evlat acısının düştüğü yer, Halit Ziya Uşaklıgil’in baba yüdeğiydi!
Hariciyeci olan oğlu Vedad, geçirdiği bir bunalım sonucu yurt dışında canına kıymıştı!
(Halit Ziya ailesinde daha önce de kendine kıyanlar olmuştu.)
Vadad’ın ölümüyle yıkılan babası, onun ölümüyle ilgili bir kitap yazdı (Bir Hazin Hikâye) ve kitabını bitirdikten sonra adeta yeryüzünde yapacak başka işi kalmamış gibi çekip Vedad Uşaklığıl’in yanına gitti.
Evlat acısını tadan bir başka edebiyatçı Peyami Safa idi. “Yetimi Safa” diye edebiyatçılar arasında bilinen Peyami (Bu adı ona Tevfik Fikret vermişti.) babasını küçük yaşta yitirmiş, kendisini baba dostu edebiyatçılar büyütmüştü. Büyüdüğünde Babıali’nin önemli kalemleri arasında yer alan Peyami’yi bir kez de evlat acısı yıkacaktı: Oğlu Merve Safa’yı küçük yaşta toprağa yolcu etti. Çok değil, oğlunun ölümünden üç buçuk ay sonra da kendi göçtü!
Reşat Nuri’nin ilk çocuğu erkekti: Aksel Güntekin. Evladını yitirince o denli acıya bulandı ki yüreği, bir daha çocuk sahibi olmama kararı aldı kendi kendine... Ama ne derler? Zaman her acının ilacıdır. Daha sonra üstat yeniden baba olmayı göze aldı kızı Ela dünyaya geldi. (Onu da geçen yıl yitirdik.)
Halit Fahri Ozansoy’un oğlu Gavsi Ozansoy, edebiyat konusu dahil, birçok konuda babasıyla anlaşamaz; evi terk eder, kendi başına yaşardı. O kendi başına yaşamayı seçtiği günlerden bir gün evinde ölü bulundu.
Halit Fahri oğlunun ölümü üzerine fazla yaşamadı, o da bir yıl sonra evde masaya başı düşmüş halde bulundu!
Ümit Yaşar Oğuzcan birkaç kez kendine kıymaya yeltenmiş, ama başarılı olamamıştı. Babasının yarım kalan intiharını tamamlamak istercesine, (yıl 1973) Vedat Oğuzcan kendini Galata Kulesi’nden aşağı bıraktı. Yerde yatan delikanlının avucunda bir pusula vardı: “Baba, intihar öyle olmaz, böyle olur!”
Evlat acısını tadan edebiyatçılardan biri de Vecihi Timuroğlu idi. Almanya’da üniversite öğrenimi için bulunan Kürşat Timuroğlu, Kürtçülerce öldüldü!
Vecihi Timuroğlu, oğlunun acısını dile getiren bir destan şiir yazdı ve kitaplaştırdı.”Gardaşım Oğul” diye sesleniyordu bu uzun şiirde.
Timuroğlu, içindeki acıyla fazla yaşamayacaktı!