Bir sokaktan geçerken bir duvar dibinden yayılan o tandır kokusu, kayısı bahçesinden esen yaz esintisi, yaşlı bir çınarın altında yapılan dedikodulu sohbetler... Ah Malatya... Eski Malatya... Her köşesi anı, her taşı hatıra dolu.

Deprem her şeyi altüst etti. Yalnızca binaları yıkmadı; anılarımızı da yerle bir etti. Yıkılan her evle birlikte bir çocukluğumuz daha gömüldü toprağa. Komşu teyzelerin birbirine seslendiği balkonlar artık yok. Mahalle bakkalının önünde misket oynayan çocuklar, kahveden yükselen okey taşlarının sesi... Şimdi hepsi birer fotoğraf karesi gibi; siyah beyaz, sessiz ve dokunulmaz.

Ama işte bu tozun içinden, bu sessizliğin içinden yeni bir Malatya doğuyor. Ağlayarak vedalaştığımız sokaklar, şimdi umutla bakıyor geleceğe. Yepyeni temeller atılıyor. Betonun arasında çiçek aramak gibi belki ama biliyorum, biz bu şehri tekrar ayağa kaldıracağız. Hem de eskisinden daha güzel, daha dirençli bir şekilde.

Yeni Malatya, sadece binalarla değil, yüreklerde kuruluyor. Gönüller el ele vermiş. Gençler çalışıyor, kadınlar direniyor, yaşlılar dua ediyor. Yıkılmış olsa da ruhu dimdik ayakta bir şehir burası. Çünkü Malatya sadece taş değil, sadece tuğla değil; Malatya bir hissiyat, bir aidiyet.

Biliyorum, bir gün yeniden o kayısı çiçeklerinin altında çocuklar koşacak. Bir gün yine o sokaklarda tanıdık bir simitçinin sesi yankılanacak. Çünkü bu şehirde sadece geçmiş yok, aynı zamanda umut da var. Eski Malatya’yı yüreğimizde saklarken, yeni Malatya’yı hep birlikte inşa ediyoruz.

Ve ben... İnanıyorum.
Bu şehir küllerinden doğar. Çünkü burası Malatya.