Üsküdar, İhsaniye’de oturduğumuz yıllarda Doğan Hızlan da Fatih’te otururdu. Abdülbaki Gölpınarlı’ya “çilav” yemeye çağrılı olduğu kimi akşamlar, beni arabasıyla İhsaniye’ye bırakırdı. Çünkü merhum Abdülbaki Hoca da bizim semtte, denize nazır ahşap bir evde oturuyordu.
Hızlan abimizse Fatih, Halıcılar Caddesi’nde ailesiyle otururdu. (Merhum Asım Bezirci de uzun yıllar orada oturmuştu.)
Öğrencilik yıllarımda Fatih’te oturduğumdan, benim için sevimli, güzel anılar beslediğim bir semt değildi. Ne bir gecekondu semtinin insan sıcaklığına, ne de öteki kadim İstanbul semtlerinin vakarına sahipti. Sonradan görme bir havası vardı ki, nedense bana pek itici gelirdi. Hâlâ da öyle gelir.
Oysa Hızlan bu, dar sokakları birbirine benzeyen, insanın ruhunu daraltan Fatih’ten pek memnundu. İstanbul’un hangi semtine giderse gitsin, vakitlice ve tutkuyla Fatih’in yolunu tutuyordu üstat. Bu semtte aile yuvasından başka, birlikte yola çıktığı edebiyatçı arkadaşlarıyla yaşanmış gençlik anıları vardı. Hemen her köşesinde çocukluğundan bir şeyler donup kalmıştı.
Araba vapuruyla mı geçmiştik Harem’e, yoksa köprüden mi? Geçmiş gün... Karlık Bayırı’nda indim; o ise, Muhsin Ertuğrul’un evinin önünden geçip yoluna devam edecekti. Beni Karlık Bayırı’nda indirirken, önünde durduğumuz, bütün pencereleri denize bakan geniş cepheli, mavi apartmanı görünce:
- A, dedi, Hızlan. Bu evin müteahhidi arkadaşımdı. Evi yaparken çok ısrar etti bir daire de ben alayım diye...
- Neden almadınız? dedim. Ne güzel, komşu olurduk...
- Ailem burada oturmazdı, diye açıkladı.
Topkapı Sarayı’yla bakışan, önü yar olduğu için kapanma olasılığı bulunmayan, Adalar’dan Karaköy’e kadar geniş bir açıya sahip bu evde oturmayı neden kabul etmesinlerdi?
Bunun yanıtını yine üstat kendi verdi:
- Benim ailem şehir dışında oturmaz, Necati! Biz eski İstanbulluyuz, alışkınız hep şehrin merkezinde olmaya... Gecenin bir vaktinde bir hastalık olur, hastane, doktor gerekir...
Ben, Harem’in şehir dışı sayılıp sayılmayacağını düşünürken daha, o arabasını gazlayıp gitti.
Aradan yıllar geçti, bildiğim kadarıyla birkaç semt değiştirdi, ama o anayurdu olan Fatih’teki evini elden çıkarmadı üstat.

EDEBİYAT DÜNYAMIZDA İKİ HEKİM

İki hekim: Ceyhun Atuf Kansu ve Muzaffer Hacıhasanoğlu... Biri şair, öteki hikâyeci.
Kansu, çocuk hastalıkları uzmanıydı; Hacıhasanoğlu, iç hastalıkları uzmanı.
İkisi de, hekim sayısının çok az, hastalıkların pek yaygın olduğu dönemlerde mesleklerini icra ettiler. İkisi de idealistti. Halkın dertlerini kendi dertleri gibi gördüler. İkisi de, hekimlik mesleğini sınıf atlama aracı yapmadı; hiçbir zaman mal mülk peşinde olmadılar.
Muzaffer Hacıhasanoğlu’nu, memleketimizde görev yapması dolayısıyla biraz daha yakından tanıdım. Muayene ettiği hastalarına, aynı şikâyetle bir daha gelirlerse, reçeteyi yanlarında getirmelerini tembihlerdi. “Reçeteyi getirin ki, sonraki gelişlerinizde muayene ücreti ödemeyesiniz,” derdi.
Kimi hastalardan ilk gelişlerinde de ücret almadığının tanıklarından biriyim.
Geçenlerde karikatürist arkadaşım Akdağ Saydut anlattı: Onu da çocukluğunda, Ceyhun Atuf Kansu tedavi etmiş... O yıllarda, “örfi hastalığına” yakalanan çocuklar ardıç katranıyla iyileştiriliyormuş.
Ceyhun Atuf Kansu Samsun’da çalışıyor, ama çocuk doktoru bulunmadığından, çevre il ve ilçelerden Samsun’a hasta çocuklar taşınıyor...
Ceyhun Atuf, uzaktan gelen hasta yakınlarını sıkı sıkıya tembihliyor:
“Çevrenizde bu hastalığa yakalanan çocuklar olursa, aynı reçeteyi uygulayın. Buraya kadar gelmenize gerek yok!”
Oysa kendisine ne kadar çok hasta gelirse, o kadar çok kazanacaktı!
İki hekimin başka ortak özellikleri de vardı: İkisi de, su katılmamış birer Atatürkçüydü.