Günün kötü haberi: Adnan Azar!
İki gün önce Cemal Süreya’yı andık; yirmi dört yıl olmuş onu yitireli! Sanki yirmi dört dakika önce konuşmuşuz gibi, sesi kulağımda!
Dün gece, Burhan Günel’i düşümde gördüm. Moda’daki bir mevsimlik komşuluğumuzun ardından çekip gidişini hâlâ kabullenmiş değilim!
Cemal Süreya Derneği’ni sahiplenmek, güzel işler yapmak istiyordu. Ömrü yetmedi, sevgili arkadaşımın. Hasırcıbaşı’ndaki evini yeni bir başlangıç gibi hevesle hazırlayıp yerleşmesi hâlâ gözlerimin önünde...
Kırk yıldır Babıali’de, koca bir edebiyat ordusunu yitirdik!
Aziz Nesin’in hastane odasında, göğsüne bağlanmış kalp elektrotlarıyla yatışı gözlerimin önünden geçti. Hastane giderini ödemesi için, telif ücretini götürmüştüm ona. “Sen bu enayi tellere bakma, ben iyiyim, bir şeyim yok!” diye hastalığa karşı efelenişini unutmam... İkinci yoklayıştı o, sanırım. Üçüncüsüne Çeşme’de yakalandı!
Toprağa verilişine ilk tanık olduğum şair Behçet Necatigil’di; hiç tanışmamıştık ama ona tüm edebiyatçılar gibi bir saygı borcum vardı; merhum, hepimizin hayatıyla ilgileniyordu, son yolculuğuna katılmak borcumuzdu.
Abdülkadir Bulut, bir yaz günü, Akdeniz’in sıcak sularında “gönü tuzlamak için” diye çekip gitmişti vedalaşmak üzere beni aradığında... O sıralar, Gelişim Yayınları’nda, ayrı bölümlerde çalışıyorduk.
Çok sevdiğim öykücü Muzaffer Hacıhasanoğlu’nun ölümünü gazeteden öğrenmek içime oturmuştu! Cenazesine bile katılmamış olmak...
Mehmet Seyda ile son karşılaşmamız, Doğan Hızlan’ın babasının cenazesindeydi... Hasta hasta kalkıp gelmişti. “Ara da görüşelim” demişti. Aramaya fırsat bırakmadan çekip gitti!
Mehmed Kemal’i son gördüğümde, Levent’te alışverişe çıkmıştı; hastaydı, zayıflamıştı; son sözü, “gördüğüme sevindim” oldu!
Özdemir Asaf, Refik’in meyhanesindeydi; yerinden kalkıp, Demirtaş Ceyhun, Ataol Behramoğlu, Mehmed Kemal’le oturduğumuz masaya geldi, elinde kadehiyle... “Doktorlar bir ay ömrün kaldı, diyorlar” derken bilgece bir soğukkanlılık içindeydi. Gerçekten bir ay sonra yitirdik...
Aynı bilgeliği Necati Cumalı’da da görecektim. Tarık Dursun K. ile Taksim Meydanı’nda yürürken karşılaşmıştık üstatla. “Altı aylık ömrüm kalmış!” derkenki gülümseyişini unutmak mümkün değil...
Her giden ardında büyük bir boşluk bırakarak gitti.
Vedat Hoca’nın ardında bıraktığı boşluğu kim doldurabilir?
Dinamo, Rıfat Ilgaz, Asım Bezirci, Salah Birsel, Bekir Yıldız, İsmet Zeki Eyuboğlu, Muzaffer Buyrukçu, Demirtaş Ceyhun, Erdal Öz, Doktor Bahar, Hulki Aktunç, Leyla Erbil... Daha niceleri... Yanı başımızdaydı, uzanıp ellerini tutuyor, yanaklarından öpüyorduk... Şimdi yıldızlar kadar uzaktalar, birer birer sonsuzluğa karıştılar...
Ne diyordu Cahit Sıtkı?
“Ne dönüp duruyor havada kuşlar?
Nerden çıktı bu cenaze? ölen kim?
Bu kaçıncı bahçe gördüm tarumar!”