En büyük yorgunluk, düşmek değil… düşmemiş gibi yapmaktır.

Çünkü insan bazen gerçekten yorulmaz; sadece yorulmamış gibi davranmaktan yorulur. İçinde fırtına koparken yüzünü düz tutmak, en ağır yüklerden biridir. Ve bu yükün adı çoğu zaman “güçlü olmak” sanılır.

Güçlü görünmek, ilk başta bir tercih gibi başlar. “Beni kimse yıkamaz” hissi… “Ben hallederim” cümlesi… Ama zamanla bu cümleler birer kalkan değil, birer hapishane olur. İnsan kendi duygularını bile içeri almamaya başlar.

Bir noktadan sonra kimse sana “nasılsın?” diye gerçekten sormaz, sen de gerçekten cevap vermezsin. Çünkü güçlü insanlar ağlamaz sanılır. Güçlü insanlar yorulmaz sanılır. Güçlü insanlar kırılmaz sanılır.

Oysa gerçek tam tersidir:
En çok kırılanlar, en çok güçlü görünmeye çalışanlardır.

Bir gülümsemenin ardına saklanan yorgunluk vardır bazen. Kimsenin görmediği bir “iyi değilim” vardır. Ama söylenmez. Çünkü söylemek, o güçlü imajı çatlatır. Ve insan en çok da o imajı kaybetmekten korkar.

Zamanla şuna dönüşür:
Dışarıya karşı dimdik, içeriye karşı tükenmiş bir insan.

Ve en tehlikeli yanı da şudur:
Kimse senin zorlandığını görmediği için, sen de zorlandığını kendine bile kabul ettiremezsin.

Böylece yorgunluk büyür. Sessizce büyür. Tartışmadan, bağırmadan, açıklama yapmadan… Sadece birikir.

Sonra bir gün, en küçük şey bile ağır gelir. Çünkü mesele o küçük şey değildir; mesele, uzun zamandır taşınan büyük sessizliktir.

Güçlü görünmek bazen bir zorunluluk gibi sunulur. Ama kimse şunu söylemez:
Sürekli güçlü görünmek, insanı içeriden yavaş yavaş tüketir.

Ve belki de en dürüst cümle şudur:
Her şey yolundaymış gibi davranmak… en yorucu iştir.