İnsan en çok neye yorulur biliyor musun?
Koşmaya değil… katlanmaya.

Çünkü bazı şeyler bir anda yıkmaz insanı. Yavaş yavaş yerleşir. Sessizce kabul ettirilir. Önce “garip” gelir, sonra “idare edilir” olur, en sonunda “normal” diye anılmaya başlar.

Ve işte o an tehlike başlar.

Çünkü normalleşen her şey, artık sorgulanmaz. Sorgulanmayan her şey de büyür. Büyüdükçe de insanın üstüne çökmez; insanın içine yerleşir.

Bir bakmışsın, rahatsız olduğun şeyler günlük rutine dönüşmüş. Bir zamanlar “bu böyle olmamalı” dediğin ne varsa, bugün sadece omuz silkerek geçiyorsun. İşte o omuz silkme anı, aslında içten içe yorulmanın en net halidir.

İnsan, en çok da “alışmak zorunda kaldıklarına” yorulur.
Çünkü alışmak, her zaman çözüm değildir. Bazen sadece pes etmenin daha sessiz halidir.

Bir şehir düşün… aynı şikâyetler, aynı eksikler, aynı tekrar eden cümleler. Herkes biliyor neyin yanlış olduğunu. Ama kimse artık şaşırmıyor bile. Şaşırmamak, bir tür kabullenişe dönüşmüş durumda.

Ve en garibi şu:
Artık kimse rahatsız olmuyor.
Rahatsız olmamak, en büyük tükenmişliktir.

Çünkü insanı ayakta tutan şey kusursuzluk değil; itirazdır.

İtiraz bittiğinde, geriye sadece devam etmek kalır. Ve devam ettikçe, yanlış olan şeyler hayatın parçası olur. Artık dışarıdan gelen bir sorun değil; içeriden kabul edilmiş bir düzendir.

İşte o noktada insan fark etmez ama yavaş yavaş yorulur.
Bağırarak değil… susarak yorulur.

Sonra bir gün, hiçbir şey değişmemiş gibi görünür ama insan artık eskisi gibi değildir. İçinde açıklayamadığı bir ağırlık vardır.

Belki de o ağırlığın adı çok basittir:

Normalleştirdiğin her şeyin toplamı.