Bugün hayatın en sade, en sıradan kıyılarından birinde, beklenmedik bir ışıltıyla karşılaştım.
Kızımı Ales sınavının eşiğine bırakmıştım. Salonun önünde, onlarca anne babanın arasında, kalbim hem umutla hem de hafif bir telaşla atıyordu. Zaman, o ağır adımlarıyla ilerlerken yanı başımda bir gölge belirdi:Aysun abla. Tanıştık. Kelimeler kısa sürdü belki, ama o anın derinliği, sıradan bir sohbetin çok ötesine uzandı.
Aysun ablanın sesi,kış güneşi gibiydi;yumuşacık, ısıtan, içe işleyen. Bakışlarında ise dingin bir limanın sakinliği vardı. Kendi hayatından, kızından, umutların ince iplerinden söz etti. Ama asıl dokunan, anlattıkları değil, anlatışındaki o sade samimiyetti.Ne yargı, ne abartı... Sadece orada, o an bir anne yüreğiyle, bir insan ruhuyla yanı başımda oturuyordu.
Sınav bitince, yorgunluğun ve hafif bir rahatlamanın içinden çıkarken Aysun abla bir kez daha gönlünü açtı, "Sizi eve bırakayım" dedi. O cümle, basit bir teklif gibi görünse de, içinde ne kadar büyük bir incelik, ne kadar saf bir iyilik saklıydı. Arabasının kapısını açtı, bizi aldı. O kısa yolculuk adeta bir şefkat yoluna dönüştü.
Bazen hayat, en değerli hazinelerini en umulmadık köşelerde saklar. Bir sınav salonunun kalabalığında başlayan, sonra bir arabanın sessiz kabinine uzanan o incecik bağ... İşte o bağ, insanın içinde buz tutmuş yerleri eritir. Aysun abla gibi ruhların varlığı, dünyanın hâlâ güzel yüreklerle soluk aldığını fısıldar. Ve bu fısıltı, en yorgun anlarımızda bile kalbi yeniden ısıtır.
Bugün yalnızca kızımın sınavını beklerken değil; hayatın sessiz bir sayfasını da okudum. Güzel insanlar hâlâ var. Onların varlığı, karanlıkta tutulan bir mumu andırır: Küçücük bir alev, ama bütün odayı aydınlatmaya yeter.
Teşekkürler Aysun abla...
Tanıştığımız o an için, bizi eve bırakırken sunduğun o sıcak yolculuk için ve içimde açan o hafif gülümseme için.
Not:Aysun abla aynı zamanda Hanzade halının işletmecisiymiş. Halıya veyahut sıcacık bir kalple tanış olmaya ihtiyacınız varsa muhakkak uğramalısınız.