Acı, insanın en derin ve en yalnız tecrübesidir. Sözle anlatılır, gözyaşıyla gösterilir, sessizlikle taşınır. Ama her kalp bu anlatıyı aynı şekilde almaz. Bazı kalpler merhametle açılır, bazıları ise kapalı bir kapı gibi durur. Merhametsiz kalbe acıyı anlatmak, rüzgâra karşı bağırmaya benzer:sesiniz çıkar fakat karşılık gelmez...

Merhamet, acıyı anlamayı mümkün kılan köprüdür. O köprü yoksa anlatılan her şey boşluğa düşer. Karşıdaki kişi sizin acınızı 'abartı', 'zayıflık' ya da gereksiz bir yakınma olarak görebilir. Çünkü merhamet yoksunu bir kalp kendi sınırlarının dışına çıkmayı reddeder. Başkasının yarasını kendi bedeninde hissetmez; sadece dışarıdan, mesafeli ve soğuk bir bakışla seyreder. Bu durum anlatanı iki kat yorar. Birincisi, zaten taşıdığı acının ağırlığıdır. İkincisi ise, o acının anlaşılmamasının yarattığı ikinci yara. İnsan, acısını paylaştığında bir nebze olsun hafiflemek ister. Anlaşılmak, yalnızlığın en keskin kenarını törpüler. Ama merhametsiz bir kalbe açıldığında yalnızlık daha da derinleşir. 'Beni duymuyorsun' duygusu, 'Beni görmüyorsun' gerçeğine dönüşür.

Peki neden bazı kalpler merhametten yoksun kalır? Bazen korkudan. Başkasının acısını hissetmek, kendi kırılganlığını hatırlatır. Bazen bencillikten. Kendi dünyası o kadar daralmıştır ki, dışarıdan hiçbir şey sığmaz. Bazen de yorgunluktan. Kendi yaraları o kadar derin oluşmuştur ki, başkasınınkine bakacak gücü kalmamıştır. Hangi sebep olursa olsun, sonuç aynıdır:Anlatılan acı, karşılık bulmaz.

Bu durumda ne yapılabilir? Öncelikle, her kalbin aynı şekilde açılmayacağını kabul etmek gerekir. Merhamet, zorla öğretilemez. Zorla açılmaya çalışılan bir kapı, daha sıkı kapanabilir.

Bazen de sessizlik, anlatmaktan daha onurludur. Acıyı taşımak, onu herkese göstermek zorunda olmak demek değildir. Bazı yaralar, yalnızca güvenilir ellere emanet edilir.
Ama bu, acının değersiz olduğu anlamına gelmez. Anlatılamayan acı da gerçektir. Anlaşılmayan gözyaşı da temizler. En sağlıklı yol belki de şudur:Acıyı taşımak, onu anlamaya çalışanlara açmak, anlamayanlara karşı da sınır koymak. Herkesin sizin acınızı hissetmesi gerekmez. Ama sizin kendi acınızı inkâr etmemeniz gerekir.

Merhametsiz kalbe acıyı anlatmak, çoğu zaman boşa çıkan bir çabadır. Ancak bu çaba, anlatanın insanlığını hatırlatır. Çünkü hâlâ anlatmaya çalışıyorsanız, hâlâ umut ediyorsunuz demektir. Karşıdaki kalp kapalı olsa bile, sizin kalbiniz açık kalmaya devam edebilir. Ve bazen tek gereken de budur.

Acı, paylaşınca azalır, denir. Bu doğru olabilir;ama yalnızca dinleyen kalp merhametliyse. Aksi halde acı, anlatanın omuzlarında iki kat ağırlaşır. O yüzden seçici olmak, kendini korumak, bazen en büyük merhamettir:Kendi kalbine gösterilen merhamet.