Bir cümle var, sessizce hayatın içine yerleşiyor. Ne bağırıyor, ne dikkat çekiyor… ama en çok o yıkıyor:

“Alıştık.”

Bir bakıyorsun, yanlış olan şey artık konuşulmuyor. Normalleşmiş. Bir zamanlar “olmaz” dediğimiz ne varsa, bugün “böyle gelmiş böyle gider”e dönüşmüş. Ve kimse fark etmiyor; aslında en büyük değişim, değişime karşı duyulan tepkisizlik.

Çünkü alışmak, insanın kendini koruma yöntemi gibi başlıyor. Önce şaşırıyorsun, sonra üzülüyorsun, sonra yoruluyorsun… En sonunda “boşver” diyorsun. İşte o “boşver” anı, çöküşün başlangıcı.

Bir şehir düşün… aynı sorunlar, aynı şikâyetler, aynı konuşmalar. Herkes biliyor neyin yanlış olduğunu. Ama herkes bir noktada aynı cümlede buluşuyor:
“Alıştık.”

Ve o an, hiçbir şey değişmiyor.

Çünkü alışan insan, mücadele etmeyi bırakır. Sorgulamaz. Sadece devam eder. Devam ettikçe de yanlış, hayatın parçası olur. Artık yabancı değildir; ev sahibidir.

En tehlikeli tarafı da burada başlıyor: yanlışın rahatsız etmemesi.

Bir zamanlar tepki verdiğin şeylere bugün sadece omuz silkiyorsan, orada bir sorun var demektir. Çünkü insanın içindeki itiraz sesi sustuğunda, dış dünya istediği gibi şekil alır.

Ve sonra geriye şu kalır:
Kalabalıklar içinde sessiz bir kabulleniş. Herkesin bildiği ama kimsenin değiştirmediği bir düzen.

İşte tam orada, o masum gibi duran cümle yeniden duyulur:

“Alıştık…”

Ama aslında bu bir cümle değil…
Bir vazgeçiştir.