Bir şehir düşün… ses var, gürültü var, tartışma var. Ama ortada “söylenmiş” hiçbir şey yok.
Herkes konuşuyor.
Ama kimse gerçekten söylemiyor.
Çünkü artık konuşmak, bir fikir anlatmak değil; bir pozisyon almak haline geldi. İnsanlar ne düşündüğünü değil, nerede durduğunu gösteriyor. Cümleler gerçeği taşımıyor; tarafı taşıyor. O yüzden de kelimeler büyüyor ama anlam küçülüyor.
En çok da kalabalıklarda belli oluyor bu durum. Bir masa etrafında beş kişi varsa, beş ayrı ses çıkıyor ama tek bir “gerçek” ortaya çıkmıyor. Herkes kendi penceresinden bağırıyor, kimse karşı pencereye bakmıyor.
Sosyal medya ise bu düzenin en gürültülü pazarı. Herkes bir şey söylüyor: öfkeli, kesin, iddialı… Ama garip olan şu; aynı insanlar ertesi gün söylediklerinin tam tersini de aynı rahatlıkla söyleyebiliyor. Çünkü amaç hakikati tutmak değil, dikkat çekmek.
Bir başka mesele de şu: insanlar artık dinlemiyor, sadece sıranın kendisine gelmesini bekliyor. Karşısındakinin cümlesi bitmeden kendi cevabını kuruyor. Bu yüzden sohbet değil, paralel monologlar yaşıyoruz.
Ve en tehlikelisi şu: herkes konuştuğu için kimse susup düşünmüyor.
Oysa bazen en doğru cümle, söylenmeyen cümledir. Çünkü düşünülmeden çıkan söz kalabalık yapar, ama hakikat üretmez.
Belki de sorulması gereken soru çok basit:
Biz gerçekten konuşuyor muyuz, yoksa sadece gürültü mü çıkarıyoruz?