Oktay Akbal’la hiç yüz yüze gelmişliğimiz yoktu... Bir masanın çevresinde oturup bir bardak çay içmişliğimiz yok... Birkaç kez telefonla konuştuk, birbirimiz hakkında yazı yazdık. Daha önemlisi, dilinden, üslubundan etkilendiğim bir hikâyeci olduğu için onu hep sevgiyle izledim. Ama hep uzaktan...
Kuşaktaşım ve yakın arkadaşım Burhan Günel’in adamıydı. Biraz da ondan dolayı hep bizimleydi, aramızdaydı. Sesinin rengine kadar tanırım desem yalan olmaz...
Seksenli yılların başlarındaydı, bir kitabını yayımlayacaktık; dosyasında bazı gözden kaçmış noktalar bulunduğunu telefonda söyledim; yüz yüze görüşmemiz gerektiğini...
İlgilendi. Çalıştığım yayınevine geleceğini söyledi; ama söz verdiği gün ortada görünmedi. Ertesi gün aradığımda, unuttuğunu söyledi.
Bu kez ben kendisini ziyaret etmek için randevu istedim, gazetede görüşmek üzere sözleştik...
O gün de gazeteye gelmedi sevgili Oktay Akbal.
Üstada üçüncü kez telefon ettiğimde: “Yahu sen de benim kadar bilirsin doğrusunu, bildiğin gibi düzelt!” diye sıyrıldı işin içinden.
Meğer huyu böyleymiş; gözden kaçmış yanlışları önemsemezmiş. Kitabının adını, bir şarkı sözünden esinlenerek “Gurubun Rengi” koyacakken, yanlışlıkla “Bulutun Rengi” demiş, düzeltmediği için de öyle kalakalmış...
Yine seksenli yılların başlarında, YAZKO’da çıkan bir kitabını “öykücükler” diye nitelemişti.
Ben de kitapla ilgili yazarken, öykücük diye bir tür olmadığını belirtmiştim... Bunu ciddiye alıp bir savunma yazısıyla karşılık verdi. Ustayı üzdüğüm için, doğrusu sonra ben de üzüldüm! Keşke demeseymişim öyle.
Bir dönem Cumhuriyet’te birlikte yazdık; hiç karşılaşmadık. Ama onun, yazılarımı izlediğini bir iki kez alıntı yapmasından anlıyordum.
Doksanlı yılların ortalarında Milliyet’te, yine aynı çatı altındaydık... “Safiye Ayla’nın Anıları”nı yayımladığımı öğrenince telefon ederek kitabı kendisine göndermemi istedi. Ev adresine yolladım... Köşesinde olumlu sözler yazdı.
Son ilişkimiz oldu bu!
Son yıllarda hasta olduğunu duyuyorum. Ziyaretçi kabul etmiyordu. Zaten İstanbul dışında yaşıyordu. Merhum Burhan Günel, ölümünden önce, sanki helalleşmek ister gibi ustasını ziyaret etmiş, son kez birlikte resim çektirmişti. Son haberini ondan almıştım.
Kimseler farkında değildi ama, en yaşlı hikâyeci sıfatıyla yeryüzünde konuk olarak bulunuyordu. Tarık Dursun K.’nın deyişiyle Mohikanların sonuncusuydu.
Edebiyat dergileri, kitap ekleri, gazetelerin kültür sayfaları, ne yazık ki oturmuş Oktay Akbal’ın ölümünü bekliyordu ona ilgi göstermek için. Henüz yaşıyorken kimse gidip de onunla röportaj yapmadı...