Her yıl aynı sessizlikle geliyorsun. Kapıyı arayamıyorsun bile;usulca içeri süzülüyorsun.
Yanında getirdiğin o ipek gibi serinlik, tenime değdiği anda yazın tüm yorgunluğunu alıp götürüyor. Ciğerlerime dolan hava berrak, yumuşak ve neredeyse şefkatli. Bir ürperti, ama soğuk değil, daha çok 'geldim' diyen bir dokunuş.
Ve renkler. .
Seninle birlikte her şey yavaşça yanmaya başlıyor.
er önce solgun bir altına, sonra bakırın derin kızıllığına, ardından koyu, kadifemsi bir kızılımsı kahveye dönüşüyor. Güneş batarken gökyüzü limon kabuğu sarısından nar çiçeği turuncusuna, oradan da morumsu bir eflatuna kayıyor. Yapraklar rüzgârda dans ederken sanki kendi güzelliklerini son bir kez daha göstermek istiyorlar. Her şey solduğu halde daha bir güzel, daha bir derin.
Ben seninle doğdum.
İlk nefesimi bu serinlikte aldım.
Gözlerimi ilk bu altın ve kızıl ışıkların altında açtım.
Sen benim başlangıcımsın.
Her yıl geldiğinde sadece bir yaş daha büyümüyorum aynı zamanda biraz daha sen oluyorum. İçimde açılan o tanıdık boşluk, o hafif sızı, o derin sessizlik. .. Hepsi seninle birlikte yeniden doğuyor.
Başkaları için sen "hüznün ayı" sın.
Takvimde bir isim, havada bir değişim, yazın ardından gelen o genel burukluk. Ama benim için çok daha fazlasısın.
Benim aynamsın.
Yapraklar dökülürken ben de dökülüyorum. Günler kısalırken ben de biraz daha kendi içime çekiliyorum.
Ama bir yandan da, senin renklerin ve serinliğin içinde kendimi daha net, daha gerçek hissediyorum.
Kimse bilmez.
Bu ayın bana neler yaptığını.
Nasıl her Eylül de hem bir parçamı geride bıraktığımı,
hem de yeni bir derinliğe adım attığımı.
Nasıl senin gelişinle birlikte İçimde sadece bana ait olan o sessiz alanın yeniden açıldığını.
Hoş gel doğduğum ay.
Gel, yanıma otur.
Bu ipek serinliği birlikte soluyalım.
Bu altın, kızıl ve mor ışıkların içinde biraz daha kaybolalım.