Bir ekran açıyorsun…
Herkes bir yerlere yetişmiş gibi. Herkes bir şey başarmış gibi. Herkes yolunu bulmuş, hedefini tutturmuş, hayatı çözmüş gibi.
Ama insanın içinde tek bir soru kalıyor:
Peki kim yoruluyor?
Çünkü bu çağda başarı çok görünür, yorgunluk çok sessiz. Başaranlar konuşuyor, paylaşım yapıyor, kutlama görüyor. Ama o başarıya giden yolun bedeli görünmüyor. Kimsenin hikâyesinde uykusuz geceler, iç sıkışmaları, “devam etmeliyim” diye kendini zorlamalar yok.
Sanki başarı bir sonuç, yorgunluk ise hiç yaşanmamış gibi.
Oysa gerçek başka.
Her “başardım” cümlesinin arkasında, onlarca “vazgeçmek üzereydim” cümlesi var. Her gülümseyen fotoğrafın arkasında, kimsenin görmediği bir tükenmişlik var. Ama o kısım anlatılmıyor. Çünkü bu çağda hikâyenin değil, vitrinin değeri var.
Ve vitrinde yorgunluk iyi durmuyor.
Bu yüzden insanlar yoruluyor ama göstermiyor. Dinlenemiyor ama duramıyor. Çünkü durmak, geri kalmak gibi algılanıyor. Geri kalmak ise bu çağın en büyük korkusu.
Böylece herkes bir yarışın içinde kalıyor ama yarışın ne olduğu bile net değil. Sadece koşuluyor. Nereye olduğu bilinmeden, neden olduğu sorulmadan…
Ve en garibi şu:
Kimse “yoruldum” demiyor ama herkes çok yorgun.
Çünkü yorgunluk artık bir duygu değil, bir kimlik gibi taşınıyor. Sessiz, görünmeyen ama sürekli bir ağırlık.
Sonra bir gün, birinin başarısını görüyorsun ve içinden şu geçiyor:
“Ben neden yetişemiyorum?”
Oysa asıl soru bu değil.
Asıl soru şu olmalı:
Herkes bu kadar “başarılı” görünürken, bu kadar yorgunluğu kim taşıyor?
Belki de cevap basit:
Herkes.
Ama kimse söylemiyor.
Ve belki de bu çağın en büyük çelişkisi şu:
Başarı görünür oldu… yorgunluk kaybolmuş gibi yapıldı.