İlhan Selçuk’un yazarlık çizerlikle ilgisi vardı ama, yalnızca dergi patronu olarak: “Dolmuş” mizah dergisinin patronuydu. Mizah dergisi çıkarıyordu ama, ne yazarı olmak, ne de karikatür çizmek aklından geçiyordu. O yalnızca dergisinde yazıp çizecek adamlara iş veriyordu.
Kimler yoktu ki, dergisinde yazıp çizen: Rıfat Ilgaz, Aziz Nesin, Suavi Süalp, Çetin Altan, Bülent Oran... Çizerlerden Semih Balcıoğlu, Oğuz Aral, Eflatun Nuri, Şadi Dinççağ, Zeki Beyner, Orhan Enez, Tonguç Yaşar, Turhan Selçuk, Cafer Zorlu...
“Dolmuş”, “Akbaba”nın rakibiydi. İlhan Selçuk da, “Akbaba”nın patronu Yusuf Ziya Ortaç rolündeydi. Ne var ki, Yusuf Ziya gibi kalem erbabı değildi. Ne dergisinin sayfalarında yazabiliyor, ne de yazar ve çizerlerinin portresini kaleme alabiliyordu.
Bir gün Rıfat Ilgaz patronunu karşısına aldı, tıpkı Yusuf Ziya Bey gibi yazılar yazmasını öğütledi ona. İlhan Selçuk’un aklına yatmadı bu öneri. Ona aynen şu sözlerle itiraz etti:
“Rıfat Bey, yazı yazmak çok başka ve çok zor bir iş! Aynı zamanda bir kabiliyet meselesi!”
Kısacası yazma yeteneğim yok diyordu Selçuk.
Ama Rıfat Ilgaz ensesindeydi ve ara ara soruyordu ona:
“İlhan’cığım başyazı yazmaya ne zaman başlıyorsun?”
“Rıfat ağabey denedim bu hafta, olmuyor...”
Rıfat Ilgaz bir yandan patronunu yüreklendirirken, bir yandan da yatılı okul anılarından yola çıkarak “Hababam Sınıfı” diye bir dizi hikâye yazıp yayımlamaya başlıyordu Dolmuş’ta. Turhan Selçuk da hikâyelere çizim yapıyor...
Rıfat Ilgaz, İlhan Selçuk’un ensesinde adeta boza pişiriyordu:
“Ver şu olmadı dediğin yazıyı, bir de ben bakayım.”
Hoca bir bakıyor ki, mükemmel değilse bile çok şey vaat eden bir kalemin izleri var yazıda... Eksik olan yalnızca, yazan kişinin kendine güveni... Onu yüreklendirecek şeyler söylüyordu yeniden, yeniden... Derken İlan Selçuk çekine çekine, kendi dergisine başyazılar yazmaya başlıyor...
Yazış o yazış... Bir daha kimse tutamayacaktı onu.
Ve sonraki yıllarda İlhan Selçuk bunu her fırsatta dile getirecekti:
“Beni yazar yapan Rıfat ağabeyin yüreklendirmeleridir! O olmasa ben yazar olamazdım...”
Bu hak teslimlerinden birine de, fakir tanıklık edecekti.

BİN LİRAYA ROMAN

“ Cumhuriyet” gazetesi tefrika için Orhan Kemal’den bir roman ister. Üstat romanı götürüp Nadir Nadi Bey’e teslim eder. Nadir Nadi üstatla karşılıklı kahve içip biraz söyleştikten sonra onu muhasebeye gönderir. Ancak muhasebeye bir rakam bildirilmez; Orhan Kemal telif ücretini kendi belirlesin istenir.
Orhan Kemal muhasebeye gidip, “Ne kadar istiyorsunuz?” sorusuyla karşılaşınca şaşırır... Bir şey söyleyemez. Telif olarak ne takdir edilmişse, onu almıştır o güne dek...
Vezneci, koca yazarın bir rakam söyleyemediğini görünce ona bir kahve ısmarlar. Kahvesini içerken düşünsün ister.
Orhan Kemal bir kez de veznedarla kahve içtikten sonra bin lira istediğini söyler. Ödeme yapılır; parasını cebine koyup gider.
Birkaç gün sonra ödenmiş telifler gözden geçirilirken üstadın, romanına karşılık yalnızca bin lira ödendiği anlaşılır. Muhasebeye sorarlar bir yanlışlık mı var diye... Yazarın o kadar istediği ortaya çıkar.
Bunun üzerine üç bin lira daha telif yazılarak, o yıllarda “Cumhuriyet”te çalışmakta olan Yaşar Kemal’e teslim edilir.
Yaşar Kemal, Cağaloğlu’na çıkıp Orhan Kemal’i aramaya başlar. Tanıyanlara haber bırakır. Sonunda bulur ve parasını teslim eder. Ama üstadı tefe koyup dalgasını geçmek için eline fırsat geçmiştir; bu fırsatı kaçırmaz:
“İlahi moruk, bin liraya roman satılır mı hiç? Piyasayı öldüreceksin sen bu gidişle! Patron, ne kadar isterse verin, demiş... Ulan beş bin iste, on bin iste... Para hesabını mı şaşırdın sen?”
Derler ki, o günden sonra, bir yerlerle telif pazarlığı söz konusu olduğunda, Orhan Kemal, arkadaşı Yaşar Kemal’i devreye sokarmış hep...
Sıkı pazarlık yeteneğine karşın Yaşar Kemal’in telifini iç eden yayıncı yok muydu sanıyorsunuz?