Her yıl Mayıs'ın ikinci Pazar günü dünya bir anlığına susar ve kalpler tek bir isimle atar, sevinir, titrer: Anne.

Hayat ırmağımızın kaynağı, annelerimiz. Bize can veren, ilk sıcak kucak, ilk "korkma" yanındayım diyen büyülü ses, karanlık gecelerimizin yanan tek ışığı, güven limanımız.

Kendi uykusundan feragat edip bizimle sabahlayan, acısını içinde saklayıp gözyaşımızı silen, neşemizle sevinç bulup, keder imizle kahrolan. Tüm ömrünü sessizce ve karşılıksız bizlere adayan anneler. Bizler büyüdükçe biraz daha yaş alır, saçları ağarır, adımları yavaşlar. Ama kalbindeki o muazzam sevgi asla eksilmez, aksine her geçen gün derinleşir.

Alemlere rahmet peygamberin "cennet annelerin ayakları altındadır" bıyruğunun muhatabıdır onlar. Buhârî de geçen bir hadiste rivâyet edilir ki bir adam peygamber efendimize gelerek "Ey Allah'ın Resulü, insanlar arasında iyi davranmama en çok lâyık olan kimdir? diye sorar. Peygamber efendimiz " Annendir" buyurur.

Ona verebileceğimiz en güzel hediye ne buket buket çiçek ne de pahalı hediyelerdir. En güzel hediye ayırdığımız zaman ve içten dökülen samimi sözcüklerimizle sevdiğimizi hissettirmemizdir.

Anneniz hayattayken kıymetini bilin, hayır dualarını heybenize doldurun.

Ellerinizden, gözlerinizden, yorgun ama sıcak kalbinizden öpüyorum. Gidenlere nur, kalanlar sağ olsun. Kalbinde şefkat taşıyan herkes var olsun.