Kemal Özer, mizah duygusu yüksek bir ağabeyimizdi. Güler yüzlüydü, nüktedandı, latifeci, fıkracıydı. Olayların, kişilerin, ilişkilerin gülünç yanlarını gözden kaçırmaz, tatlı tatlı anlatır; hem güler hem güldürürdü. Bir gün, İstanbul’dan Marmaris’e birlikte yolculuk ettik. Yol boyunca Kemal ağabeyin matrak anılarını dinleme şansımız olmuştu.
Mizahçıydı ama cıvık değildi merhum. İlkeleri konusunda duruşu tutarlıydı.
1959’da yayımladığı şiir kitabının (Gül Yordamı) adını, 1989 yılında kurduğu yayınevine de verecekti: “Yordam Yayınları”.
Şairliğiyle tanınan Kemal Özer gerçekte edebiyatın birçok dalında ürün vermişti. Kitapları yıllar içinde çoğalmıştı. 1989’da kurduğu yayınevinde tüm kitaplarını bir araya getirdi. Mütevazı koşullarda yayımlanan kitaplarının basımları pek özenliydi. Dağıtımını da bizzat yapmak durumundaydı. Neyse ki kendi kitaplarını basıp yaymanın güçlüklerine yabancı değildi. Yıllarca kitapçılık, dergicilik yapmıştı; piyasa koşullarını iyi biliyordu.
Gelgelelim, hastalık sürecinde kitaplarının yeni basım ve dağıtım işleriyle uğraşamadı...
Tam da o sıralarda, yeni kurulmuş bir yayınevinden tüm kitaplarını yayımlama önerisi geldi. Yayıncı adına öneriyi getiren, genç bir editördü. Oturup kitaplarının hangi sırayla yayımlanacağı konusunda anlaştılar. İlk yayımlanacak kitabın hazırlıkları başladı...
Derken Yayınevi, Kemal Özer’in sempatisini kazanmış olan editörün işine son verdi. Editör birdenbire işsiz kalmış, üstelik işten çıkarılırken kendisine tazminat da ödenmemişti.
Yayıncının bu haksız ve acımasız tutumu şair Kemal Özer’i irkiltmişti! Çalışanına vahşice davranan bir yayıncıyla, hiçbir şey olmamış gibi kitaplarını teslim edemeyeceğini düşündü ve yayın sözleşmesinin iptaline karar verdi. Bu yayıncı, onun yayıncısı olamazdı.
Kitapları elinde kaldı. Aldırmadı. Dahası, işsiz kalan genç editörü arayarak, iş buluncaya dek, emeklilik banka kartını kendisine vermeyi önerdi.
Sevgili Kemal Özer, bu olaydan bir süre sonra da yaşamdan ayrıldı!