Malatya’da hâlâ moloz kamyonlarının gürültüsü, yıkık binaların tozu, ağır hasarlı apartmanların sessiz çığlığı var. Asrın felaketi üzerinden iki yılı aşkın zaman geçti ama şehrin yaraları hâlâ açık. Enkaz kaldırma çalışmaları bile bitmemişken, depremzedelerin en temel ihtiyacı olan barınma meselesi adeta yılan hikâyesine dönmüş durumda.
Devletin verdiği kira yardımı hâlâ aynı. Ne bir güncelleme var ne de hayat pahalılığını dikkate alan bir düzenleme… Oysa Malatya’da kiralar, verilen yardımın iki katını çoktan aşmış. Üstelik bu durum, sadece “lüks” diye nitelendirilen evlerde değil; rutubet kokan, ısınma sorunu olan, depremden yara almış eski binalarda bile geçerli.
Depremzede aileler, ellerine geçen yardımla kira ödeyemiyor. Üstüne bir de fatura, gıda, ulaşım gibi masraflar eklenince tablo ağırlaşıyor. Bazı insanlar, akrabalarının yanına sığınmak zorunda kalıyor. Kimileri ise, kirayı ödeyebilmek için çocuklarının ihtiyaçlarından kısıyor.
Kira yardımı, kağıt üzerinde “destek” gibi görünse de sahadaki gerçeklik bambaşka. Çünkü yardımlar sabit, ama kiralar uçarcasına artıyor. Bu uçurum kapanmadıkça, depremzedelerin barınma hakkı kâğıt üzerinde kalmaya devam edecek.
Şehrin dört bir yanında hâlâ enkazlar duruyorken, devletin önceliği sadece yeni konut yapmak değil, mevcut hayat mücadelesi veren insanları da yaşatmak olmalı. Kira yardımları, piyasa gerçeklerine göre derhal güncellenmeli. Aksi takdirde Malatya’da barınma krizi, deprem kadar yıkıcı olmaya aday.