KIŞ NAĞMELERİ (ELHANI ŞİTA)
[...]
Ey uçarken düşüp ölen kelebek,
Bir beyaz melek kanadının tüyü
gibi kar
Seni solgun bahçelerde arar.
Sen açarken çiçekler üstünde,
Ufacık bir çiçekli yelpaze,
Ey ölü, şimdi senin cenazen üstünde,
Parça parça uçmaya başladı
karlar
Ki gökten düşer düşer, ağlar.
Uçtunuz, gittiniz siz ey kuşlar,
Küçücük, beyaz başlı baykuşlar
gibi kar
Sizi dallarda, yuvalarda arar.
Gittiniz, gittiniz siz ey kuşlar,
Şimdi boş kaldı büsbütün yuvalar;
Yuvalarda - figansız yetim kalan-
Son kalan mavi tüyleri kovalayan
Karlar
Ki havada uçar uçar, ağlar.
CENAP ŞEHABETTİN
Dillere destan olmuş bu güzel kış şiirinin şairi, 14 Şubat 1934 günü yaşama veda etmişti. O gün Bakırköy’den kalkacak cenaze törenine katılmak üzere Abdülhak Şinasi Hisar ile Yahya Kemal önceden sözleşmişlerdi.
Ancak Moda’da oturan Yahya Kemal telefon ederek karşıya geçmesinin çok zor olduğunu bildirdi. Çünkü yoğun bir kar yağışı bekleniyordu. Vapurlar, trenler, taksiler yaklaşan fırtına yüzünden çalışmıyordu...
Abdülhak Şinasi Hisar Gümüşsuyu’ndan Taksim’e çıkarak kendisini Sirkeci’ye atacak bir taksi bakmış, hiçbir şoför Sirkeci’ye inmeyi göze alamamıştı.
Üstat, Beyoğlu’na doğru güçlükle yürüdü, Tokatlıyan’da oturmaya karar verdi. Pencere kenarına yerleşti; bir yandan merhum arkadaşının Kış Nağmeleri şiirini kendi kendine mırıldanırken, bir yandan da dışarda giderek yoğunlaşan karın lapa lapa yağışını seyrediyordu...
Bakırköy Camii’ndeyse göz gözü görmez kar fırtınası yüzünden cenaze kaldırılamamış, musallada kalan ölüyü toprağına kavuşturması için ordudan yardım istenmişti.
O gün ancak askerlerin yardımıyla Cenap Şehabettin’in cenazesi bin bir güçlük içinde toprağa verilebilmişti. Bakırköy Mezarlığı’nda...
O gün karlar havada uçuşarak adeta şair için ağlıyodu!

MÜDÜR OLMAYI, BAKAN
KOLTUĞUNA TERCİH ETTİ

Tevfik Fikret ile Hüseyin Cahit, II. Abdülhamit döneminin yaman iki muhalif kalemiydi! Arkadaş olarak da birbirlerine çok yakındılar. Gelgelelim bir sabah, Tevfik Fikret, yakın dostuyla ilgili bir haber okuyunca şiddetle öfkelendi!
Hüseyin Cahit Vefa İdadisi’ne müdür yardımcısı ve Türkçe öğretmeni olarak atanmıştı.
Ne var bunda diyeceksiniz?
O zamanki resmi geleneğe göre Hüseyin Cahit’in yemin etmesi gerekiyordu:
- Vatanıma, milletime, Padişahıma sadakatle hizmet edeceğim... diyecekti!
Hemen arkadaşına bir kart atarak, II. Abdülhamit’e sadakat yemini edeceği için ona ağız dolusunca hakaret etti.
1908 İhtilalini hazırlayanlar, Tevfik Fikret’ten, bir “Millet Şarkısı” yazmasını istediler.
Üç gün sonra Fikret, Rumelihisarı’nın gölgesinde arkadaşlarına bu şarkının sözlerini okuyordu.
Buna karşılık, İttihat ve Terakki Partisi ona Maarif Nazırlığı koltuğunu önerdi.
Üstadın makamda, koltukta gözü yoktu. Öneriye karşı verdiği yanıtta şöyle diyordu:
- Recaizade’si olan bir memlekette, o koltuğa oturmak bana düşmez!
Nazır koltuğunu elinin tersiyle iten koca şair, sıralarından yetişerek geldiği Galatasaray Sultanisi’ne müdür olmayı tercih etti.